b qorxudan əsə-əsə ona baxırdım. Zənn edirdim bu dəqiqə məni yumruğunun altına salacaq. Amma o, mənə olan acığını divandan çıxırdı. Nəfəsi təngiyirdi. Rəngi boğulmuşdu. Bibisinin səsinə geri çevrildi.

– Elşad!.. – Xuraman bibi iki cavan gəlinlə içəri daxil oldu. – Nolub, ay bala?!

Elşad gəlinləri görüb tez qarşımdan çəkildi. Özünü topladı. Cavab verməyib, pörtmüş halda iti addımlarla evdən çıxdı.

Hər üçü Elşadın mənə bağırdığını duymuşdu. Evin dağınıq vəziyyətinə də nəzər salanda məsələ aydın oldu. Xuraman bibi:

– Ay bala, hələ indi gəlib çatmısınız, nə tez qırırsınız bir-birinizi. Başınıza dönüm, davayla başladınız?

Mən divanda başımı əllərimin arasına alıb hönkür-hönkür ağladığım halda, gəlinlər qaynananın bu sözlərinə bir-birinə baxıb, pıqqıldayıb gülüşdülər.

– Pişik balasını çox istədiyindən yeyər. Eybi yoxdur.

– Belə dava-dalaşın da öz şirinliyi var… Ay ana, işin olmasın! Eybi yox, biz təmizlərik.

– Dediyim odur mehriban olsunlar. Bir işdi tutublar. Bir-biriylə dil tapsınlar. – Xuraman bibi altdan-altdan məni süzüb, gülümsündü.

Gəlinlər yanıma gəldilər. Hər ikisi doğmalıqla mənə sarılıb, üzümdən öpdü.

– Xoş gəlmisən! Xoşbəxt olun!

Məni qəhər boğduğundan dillənə bilmədim, eləcə başımı tərpətməklə razılıq etdim. Onlar maraqla, heyran-heyran məni süzməkdə ikən Xuraman bibi güləş bir ifadə ilə gəlinlərinə səsləndi:

– Hə, daha bəsdir tamaşa etdiniz! Bu gecə burdadır, doyunca baxarsız. İndi gəlin, süfrə hazırlayın. Qız qapıdan içəri girəndən bir qurtum su da təklif etməmişik.

– Yaxşı, ay ana. – Gəlinlər deyib gülə-gülə mətbəxə getdilər.

Mən baxışlarımı yerə dikib, özümü yeyib bitirə-bitirə aqibətim barədə düşünməyə başladım. Elşaddan qurtulmaq üçün bu dəm ildırım sürəti ilə çarələr axtarırdım. Buradan qaçmağın yolunu arayırdım.

(Ardı var)

Müəllif: Firuzə