Bir neçə saniyə az qala boğuşduq. Sonda o, bacara bilməyəcəyini görüb, mənə bir şillə çəkdi.

– Sakit ol!

Şillənin dadını mən ilk dəfə onda bildim. Əlimi üzümə tutub ağlaya-ağlaya ona bağırdım:

– Səni istəmirəm! İstəmirəm! Nifrət edirəm sənə! Bunu bilə-bilə məni hara aparırsan?! – Yaxasından tutub silkələdim.

– Kəs səsini! – O, rəng verib rəng alaraq acıqla səsini qaldırdı. – Soruşan olmadı istəyirsən, ya yox! Yum ağzını!

Qorxu mənə necə üstün gəlmişdisə, sakit olmadım. Əsəbi bir hərəkətlə yerimdən sıçrayıb, sürücüyə bağırdım, hirslə çiyninə vurdum:

– Saxla maşını! Saxla deyirəm! Sən necə insansan?! Bacına bunu eləsələr qəbul edə bilərsən?! Bu vəhşilərə niyə kömək edirsən!

Sürücünün simasında bu sözlərimdən sonra əzab dolu bir ifadə dolandı.

Elşad bundan artıq irəli getməyimə imkan vermədi. Qolumdan yapışıb məni arxaya dartdı. Əsəblə öz yanına basdı. Qolunun altında saxlayıb, tərpənməyə imkan vermədi. Amma mən səsim gəldikcə çığırır, bütün nifrətimlə onu söyürdüm.

– Əclaf! Heyvan! Allah bəlanı versin! – Var qüvvəmlə onu yumruqlayıb, əlindən çıxmağa can atırdım. Lakin ona gücüm çatmırdı. O, çox güclü idi. Odur ki, mən gücü səsimə vermişdim. Mənim ona dediklərimin müqabilində o, məni susdurmağa çalışırdı:

– Kəs səsini! Sakit ol! Sən də, sür də bu zibili! Tısbağa yerişi yeriyirsən elə bil!

Maşın güllə kimi gedirdi, amma Elşad mənim öhdəmdən güclə gəldiyi üçün tez-tez əsəblə sürücüyə irad tuturdu. Sürücü isə Elşadla mənim aramda gedən dava-qırğından maşını necə idarə etdiyini belə bilmirdi. Bir gözü arxada idi. Mən dırnaqlarımla Elşadın boynunu- boğazını, qollarını o ki var cırmaqlamışdım. Qanı çıxmışdı. Bilirdim ki, göynəyir, amma özünü sındırmırdı. Ondan qurtulmaq istəyəndə, əl-qol atanda hətta köynəyinin yaxası da bir balaca sökülmüşdü. Hirs onu boğsa da dözürdü. Lakin sonda səbri tükəndi, səsimi kəsmədiyimi görüb, məni oturacağa sıxdı, əliylə ağzımı qapadı.

– Söz başa düşmürsən?! Sus deyirəm! Susss! – deyə bağırdı. – Daha bir