GÜNAHKAR.
Afa. Q
Bölüm 10.
O hamıdan qaçır, sirrini açır göylərə,
Həm çox çəkib acı, yaralar açıq göynədər,
Xoş bir gün görmədən, uçmağa min nədən,
Yerdə yer saxlamaz onu, göydə göydələn.
Onu eşidən, duyar var son sözü ümid son ölər.
Onun saçları son bahardır,
Ömrü iztirab, dörd divardır,
O, tərki-dünyadır anlamam halından.
O, günəş kimi yandırardı,
Yazda yağışdır, yayda qardır,
Kim bilir nələr keçib gedir ağlından...
Onun sözləri ittihamdır,
Onun gözləri intihardır,
Bəlkə onda ağrılar çıxar canından...
Ona yaddır doğmalar, yaxınlar baxar uzaqdan,
Süzülər yerə damla-damla yaş axar yanaqdan.
O mənsiz qalınca o mənsiz yarımcan,
Ucaldan təkcə bir məqam - öpüş dodaqdan.
Onu eşidən, duyar var son sözü ümid son ölər.
Həsən evə döndüyündə saat xeyli irəlləmişdi. Yenə avarə kimi küçədə dolanmaqla günü başa vurmuş daha sonra evə gəlib radionun səsini sonuna qədər açmışdı. Miri Yusifin xırıltılı səs tonu ilə birləşən can alıcı sözlər Həsənə o qədər təsir etmişdi ki,mahnı kimi tərki-dünya bir halda idi. Darma-dağın olurdu..........Hüsnanın küsgün halları hər ağlına gəldikcə sol tərəfi göynəyirdi. Ona bu dərəcə bağlı olduğunu bu dərəcə sevdiyini necə də görə bilməmişdi. Zərif duruşu,məsumiyyəti ilə Hüsnanın elə sevginin özü olduğunu necə də hiss etməmişdi. Divana oturub arxaya yaslanaraq gözlərini sıxdı. O gecəyi xatırlamışdı........Hüsnanın ona aid olduğu gecəyi.........Həyatında bir çox qadın olmuşdu amma bu qədər yadda qalanı olmamışdı. Hüsnanın təcrübəsiz hərəkətlərləri ağlına gəldikcə bədənində hiss etdiyi gizilti dodaqlarının yana qıvrılmasına səbəb olurdu. Sakit tonda adını pıçıldaması yenidən Həsənin qulağında əks-səda verməyə başlamışdı. Elə o an anlamışdı ki,əslində o gecə sevdiyi qadınla bərabər olmuşdu. Həsən yaşadığı o həzzi ömrünün sonuna qədər yaşamaq istəyirdi. Elə ona görə də nə olur olsun Hüsnasını geri qazanmalı idi əks halda dəli olardı. Hüsnanın onu hələdə sevdiyini bilirdi və bu səbəbdən onu geri qazanacağına inanırdı.