ə ki,yox ancaq az qalıb tanışlığımıza.
-Necə yəni?
-Nənəcan mən indi getməliyəm. Bir şeyi bilin heçnə sizin bildiyiniz kimi deyil. O,qızın heç bir günahı yoxdu. Bunu edənlər tezliklə cəzasını çəkəcək.
Həsən cümləsini tamamlayıb ayağa qalxdı. O qədər gərgin bir halda idi ki,əlləri ilə başını sıxaraq xəstəxanadan ayrıldı. Bədənini saran günahkarlıq hissi və vicdan əzabı belini bükürdü. Özünü güclə çölə atıb acgözlülüklə havanı udmağa başladı. Günahkarlıq bir əl kimi boğazını sıxırdı. Elyarın oyununa gəlmişdi və ən əsası Hüsnaya nələr etmişdi.
-Əclaf.........Səni öldürmək mənə borc olsun.
Dodaqucu deyinib telefonu çıxardı.
-Alo. Malik.
-Həsən nə istəyirsən yenə?
-Elyarı tapmaq.
-Bu hardan çıxdı?
-Sən sadəcə cavab ver o,şərəfsizi hardan tapa bilərəm.
-Deyəsən hər şeyi öyrənmisən.
-Sən sadəcə cavab ver.
-Tapa bilməzsən. Xaricdədi arabir gəlir.
-Yaxşı sağol.
Həsən danışığı sonlandırıb telefonu cibinə yerləşdirdi. Əlbət qayıdacaqdı Elyar və o zaman hesablaşacaqdı amma ondan əvvəl həll etməli olduğu başqa məsələlər vardı. Taksiyə əyləşib universitetə doğru yol aldı. Yay tətili yaxınlaşırdı ona görədə tələbələri imtahan həyəcanı bürümüşdü. Universitetin həyətinə nəzər saldıqda uzaqdan ona doğru addımlayan Hüsnayı gördü. Gənc qız əlində ki,kitabdan gözlərini çəkmirdi. Deyəsən imtahan həyəcanı onuda sarmışdı elə ona görə də bütün diqqəti kitabda idi. Onun şirin görüntüsü Həsənin gülümsəməsinə səbəb olurdu. Uzaqdan gözlərini qıyaraq süzdü bir müddət. Geydiyi donu,açıq qoyduğu qara saçları,şux qaməti,hər şeyi ilə bu qız Həsənin ürəyinə işləyirdi. Necə incidə bilmişdi? Necə qıya bilmişdi?
-Nə işin var yenə burda?
Hüsnanın bezgincə dillənməsi Həsəni fikirlərindən ayırmışdı.
-Səni görmək istədim.
-Deyəsən sənə söz çatmır. Bitdi hər şey uzaq dur artıq məndən.
-Mən səni sevirəm ona görə də uzaqlaşmaq niyyətim yoxdur.
-Amma mən sevmirəm hətta nifrət edirəm.
-Əminsən?
Həsən bir addım da atıb aralarındakı məsafəni yox etdi. Bu yaxınlıqdan dolayı Hüsnanın