k gerçəyi o gecə idi.
Hüsna anın sehrinə o qədər qapılmışdı ki,istəmsizcə başını Həsənin sinəsinə yasladı.
-Niyə qıydın mənə?
Həsən burnunu Hünanın saçlarına gömüb ətrini içinə çəkdi.
-Bağışla məni yalvarıram bağışla.....Çox peşmanam.....Bağışla.
Hüsnanın göz yaşları Həsənin köynəyini isladarkən Həsənin gözündən süzülən damlalar isə Hüsnanın saçlarını isladırdı.
-Hüsna xanım,əyləşin maşına.
Malikin səsi həsrətlə qucaqlaşmış cütlüyün bir-birilərindən aralanmalarına səbəb olmuşdu. Hüsna tələsik yanaqlarını qurulayıb başını qaldırdı. İlk dəfə idi Həsəni bu cür çarəsiz halda görürdü. Heç biri gözlərini çəkə bilmirdi və baxışları bir-birinə kilidlənmişdi. Məyusluq,peşmanlıq,qəlb qırıqlığı,həsrətlik hər cür duyğu açıqca görülürdü bu baxışmada. Ən əsası isə sevgi idi......Nə qədər danıb gizləməyə çalışsalar da hər ikisi də dəli kimi sevirdi elə bu səbəbdən sevgi özünü hər an biruzə verirdi. Hüsna səssizcə maşına oturarkən Həsən onu dayandıra bilməyəcək qədər aciz olmasına lənət oxuyurdu.
-Həsən,çalış uzaq dur. Səlim bəy sənin Hüsna xanımın ətrafında dolaşdığını öyrənib və sənə çox qəzəblidi. Çalış uzaq dur.
Malik bir əlini Həsənin çiyninə qoyaraq sözlərini dedikdən sonra maşına əyləşib ordan uzaqlaşdı. Həsən maşını gözdən itənə qədər izləyib dodaqucu mızıldanmağa başladı.
-Heç vaxt.......Heç vaxt uzaq durmuyacam. Ucunda ölüm olsa belə uzaq durmuyacam.
Həaənin yola davam edəcək taqəti qalmamışdı artıq. Addımlarını sürüyərək biraz aralıdakı oturacağa çatıb oturdu. Başını əlləri arasında sıxışdıraraq nə edəcəyini düşünməyə,bir qərara varmağa çalışırdı. Hüsnanın onu hələ də çox sevdiyinə bir daha əmin olmuşdu. Onu bir daha itirə bilməzdi çünki bu qədərini qaldıracaq gücü qalmamışdı. Bir müddət oturduqdan sonra ayağa qalxıb evin yolunu tutdu. Hüsna yaşam səbəbi idi elə ona görə də mübarizə aparacaqdı. Səlim bəyin qarşısına keçib qızını sevdiyini deyəcəkdi. Onun necə reaksiya verəcəyini az çox təxmin edə bilirdi amma nə olur olsun geri dönüş yox idi