Qıymaram… Ağlama, bu gözlərinə göz yaşı heç yaraşmır…

Çox keçmədi Elşad qapının ağzında göründü. İçəri keçmədən gözucu məni süzüb, əhval-ruhiyyəmi izlədi. Sakitləşdiyimi görmək, bilmək istədi. Onu görən kimi əhvalım dəyişdi. Məni saran əsəbdən bütün bədənimə od-alov gəldi. Gözlərimi süzdürüb, baxışlarımı ondan qaçırdım.

Bir qədər sonra həyətdə kişilər üçün, evdə isə qız-gəlin üçün naz-nemət dolu süfrə açıldı. Xuraman bibi, gəlinlər, Elnarə nə qədər israr etsələr də dilimə heç nə vurmadım. Təkcə bir bardaq su içdim. O da istidən boğazım qurumuşdu, ona görə.

Artıq hamıya məlum olmuşdu ki, Elşad məni zorla qaçırıb. Ona görə də davranışlarımı təbii qəbul edirdilər. Elşad nədənsə fikrindən daşınıb, burada qalası olmuşdu. Bu isə məni onun bayaqkı sözlərindən sonra açıq-aşkar narahat edirdi. Ürəyim qəfəsə salınmış quş kimi çırpınırdı.

Arada o, əmisi oğlundan geyinməyə köynək istəyib, əynini dəyişdi. Elnarə onun qolundakı cırmaq izlərini görüb, səbəbini təxmin etsə də ərkyanalıqla ona sataşdı:

– Ay Elşad… Bu nədi? Bu nə gün-ruzigardı?

Elşad bir gözü məndə, məzəmmətlə üz-gözünü turşutdu. Özünü sındırmayıb, son dərəcə ciddi tonda:

– Kəndə gələndə canavarlar üstümə hücum çəkmişdi. – dedi. – Güclə canımı qurtardım. Sabah şəhərə qayıtmalıyam. İşdə olmalıyam. Amma bu kökdə adam içinə necə çıxacam, heç bilmirəm.

Elnarəni gülmək tutdu:

– Sənə bu da azdır. Bəs nə bilmişdin? Mələk oğurlamaq asan işdi?

Mən heyfimi almış bir adam sayağı altdan-altdan gülümsündüm. Sonra Elnarəyə məni vanna otağına aparmasını işarə etdim. Əl-üzümə su vurub, özümə gəlmək istəyirdim. Biz qapıdan çıxanda Elşad o dəqiqə Elnarəyə:

– Hara? – deyib, qaşlarını düyünlədi. Elnarə hara getdiyimizi ona başa salanda, onun göz-qaş işarəsiylə məni qəti şəkildə gözdən qoymamağı, yanımdan ayrılmamağı tapşırdığını gördüm.

Vanna otağında suyu açıb üzümə çırpdım. Bunu bir neçə dəfə təkrarladım. Amma bu anda ürəyimin başında sanki tonqal qalamışdılar. Sərinlik hiss eləmədim. Başıma nə