ə gəldiyini, harada olduğumu saatlar bir-birini əvəz etdikcə dərk etməyə başlayırdım. Və bu da məni yandırıb-yaxır, əlimdən isə bir şey gəlmirdi. Ata-anamı, bacımı xatırlayanda ixtiyarsız olaraq məni yenə hönkürtü tutdu. Səsim eşidilməsin deyə suyu bağlamadan için-için hönkürüb ağladım. Amma Elnarə səsimi duyub, tez yanıma gəldi:

– Yaxşı, özünü ələ al. Ağlama. Hərənin bir cür qisməti var də. Sizinki də belə imiş. Yaxşı olacaq hər şey, bax, görərsən. Özünü üzmə bu qədər. Elşad pis oğlan deyil. Səni də dəlicəsinə sevir. Ona görə də belə dəlilik edib. Keç təqsirindən. Vallah, yaxşı olacaq.

Mən bir qədər toxtayıb, sonra havaya çıxdım. Bu zaman həyətdə açılmış masa arxasında yeyib-içənlərə yenicə qoşulmuş bir nəfərin səsi qulaqlarıma doldu. Səs, danışıq tərzi mənə tanış gəldi. Həmin gülüşdü…

Bu, Elşadın əmisi oğlu idi. Elşad məni qaçıranda o da maşında idi. Hiddətimdən gərginliklə nəfəs alıb-verdim. Dayanmayıb, tez evə keçdim. Elşad da həyətdə idi. Arabir səsi gəlirdi qulağıma. Telefonu susmaq bilmirdi. Kənara çəkilib, ona zəng vuranlarla danışır, hərdən də bəxtiyarlıqla gülürdü.

Mən Elnarəyə Elşadı işarə edib, axırda dilə gəldim.

– Bu niyə çıxıb getmir? Gecəni burda qalacaq?

Elnarə narahatlığımın səbəbini göydə tutdu. Şeytan-şeytan gülümsünüb, qulağıma pıçıldadı:

– Qorxma, sən mənim otağımda qalacaqsan. Toydan əvvəl icazə verməzlər. Ürəyini buz kimi sərin saxla. Dayıoğlu gözləməli olacaq…

Amma mən nədənsə yenə də rahat ola bilmədim.

Səhər yuxudan oyananda, çarpayıda bir xeyli yarıyuxulu otağı süzdüm. Elə zənn etdim evimizdəyəm. Və dünən baş verənlər sadəcə gördüyüm bir kabusdu. Amma bu hiss cəmi bir neçə saniyə çəkdi. Çünki bu bir gerçək idi. Dana bilməyəcəyim bir gerçək… Dünən Elşad məni qaçırıb bura gətirmişdi. Bunu bir daha dərk edəndə yenidən göz yaşlarına boğuldum. Üstəlik, anamı da yuxuda görmüşdüm. Ağlayırdı… Bu səbəbdən daha da kövrəldim.

Bir qədər sonra mənə məlum oldu ki, Elşad gecə yarısı çıxıb rayona, atası evinə gedib. Burda