qalmayıb.

Axşam tərəfi Elşad öz maşınında, yanında böyük əmisi Əhməd və onun həyat yoldaşı Nəcibə xala dalımca gəldilər. Məni rayona, Elşadın babası evinə gətirdilər. Qapıdan içəri girəndə Elşadın anasının mənə dikilən qanlı baxışları bu gün də gözüm önündədir. Əlində ixtiyarı olsaydı, məni bir qaşıq suda boğardı. Hiss etdim ki, bu izdivaca razı deyil. Bundan belə məni yaxşı heç nəyin gözləmədiyini qapıdan içəri atdığım ilk addımda bildim.

2 saat sonra Elşad hazırlanıb, şəhərə qayıtdı. Getməmiş xəlvətcə yanıma gəlib, qapıdan mənə xəbərdarlıq etdi:

– Mən gedirəm. Bir-iki günə qayıdacam. Ağıllı ol!

Sözün mənasını gözəl bilsəm də, özümü eşitməzliyə vurdum. Elşad uzun, dərin baxışlarla gözümün içinə baxıb, dillənmədiyimi görəndə çıxıb getdi.

Gecə yarısı qaçmaq istəsəm də alınmadı. Duyuq düşüb imkan vermədilər. Otağa salıb qapını arxadan bağladılar. Mənimçün ayrılmış bu otaqda çarpayıya uzanıb ata-anamı, bacımı düşünərək o ki var ağladım. Kim bilir, haqqımda nə düşünürdülər. Və çox güman ki, məni günahkar bilirdilər. Haqlı idilər. El içində xar olmuşdular. Atam məni bu yaxınlarda qohumlarımızdan birinin oğluna vermiş və artıq bu dəfə fikrimi soruşmamışdı. İstəməsəm də səsimi çıxarmamışdım. Bir həftəyə nişan olacaqdı. Hər iki evdə hazırlıq görülürdü. Mən Rüfətdən sonra çətin ki, birini sevə biləydim. Qəlbim də, ruhum da çoxdan ölmüşdü. Amma atamın sözünün üstünə daha söz deyə bilməmişdim. Çünki artıq sevgisinə arxalandığım o, yox idi. Məni özünə lazım bilməmişdi.

Mənə üzük gətirəcək oğlan da xar oldu. Sevməsəm də, o da özünə görə bir kişi idi. İndi bu xəbəri öyrəndikdən sonra dost-tanış içinə çıxa bilməyəcəkdi…

Beş gün sonra Elşad rayona gəldi. Burda artıq toya hazırlıq gedirdi. O, rayona çatan kimi birbaşa babası evinə gəlmişdi. Məni görmək istəyirdi. Amma mən onu görəndə yatmış qəzəbim sanki yenidən oyandı.

Qaçırıldığım gündən yemək yeməmişdim. Təkid və israrlara rəğmən rədd edirdim. Buna görə də artıq başağrısı, halsızlıq başlamışdı məndə.