. Beləsi daha yaxşı idi. Onsuz da yaşamaq istəmirdim.

Elşada xəbər vermişdilər. Yanıma gəlib məni danlayırdı. Mənsə arxamı ona çevirərək hər iki əlimlə qulaqlarımı qapamışdım ki, nə üzünü görüm, nə də səsini eşidim… Ona olan hirsim hələ soyumamışdı. Üzünü görəndə qutuda ilan görürdüm sanki. Fikirləşəndə ki, tezliklə bu adamın arvadı olacam, onunla bir yatağa girəcəm, dəli olmaq dərəcəsinə gəlirdim…

O, mənim soyuq və düşmən rəftarımı gördükcə hirsindən dilini-dodağını gəmirir, mənə eşitdirirdi:

– Eybi yox, hələ səbir edirəm. Necə olsa, sənin də bəyliyin toya qədərdi. Ondan sonra mən sənə həyatı başa salacam! Onda tanıyacaqsan məni! Hərbi rejim keçərəm sənə, adam olarsan! Hələ bildiyini oxu! – deyib, qapını çırpıb gedirdi…

Mən növbəti dəfə qaçmağa cəhd etmişdim, amma bu dəfə də istəyim baş tutmamışdı. Elşadın əmisi arvadı Gülsüm məni o ki var danlayıb, başa salmağa çalışmışdı:

– Ağlını başına yığ. Sənin adın artıq belə çıxdı. Hamı düşünür ki, sən onun arvadısan. Nə olsun ki, əli-əlinə dəyməyib. Amma hamı belə düşünür. Balaca rayondu, hamı bir-birini tanıyır. İndən belə qayıtsan nə edəcəksən? Bu ad üstündə ikən, kim yaxın durar sənə? Ağıllı ol.

– Heç istəmirəm də! – deyib, gözümün yaşını tökdüm.

– Deyirsən də… Hələ hirsin soyumayıb. Ay qız, qismətin belə imiş. Qəbul etməkdən başqa çarən yoxdu! Çalış başını aşağı salıb, yola gedəsən. Evlənəndən sonra öyrəşəcəksən.

Toya bir neçə gün qalmışdı. Mən onunla bir ömür həyat sürməmək üçün qaça bilməyəcəyimi anlayıb, başqa yola əl atmışdım. İntihar etmək istəyirdim. Amma…

Onun səsinə geri çevrildim. Qapının ağzında dayanmışdı.

– Bunu axtarırsan?! – deyə əlindəki balaca şüşə qabı mənə göstərdi. Kinayə ilə gülümsündü.

Donub qaldım. Niyyətimdən nə vaxt xəbər tutub, həblə dolu şüşəni götürdüyünü bilməmişdim. O, bir addım irəli gəlib, özünə hakim ola bilmədi, mənə şillə çəkdi.

– Toy ərəfəsi məni zibilə salmaq istəyirsən?! – səsini göyərtdi.

Qulaqlarım uğuldadı. Sifətim od tutub yandı. Səsimi