içərimə vurub, səssiz-sədasız göz yaşı tökdüm. Bu kobudluğu ona olan nifrətimi daha da artırırdı. O isə mənim ona sərt üz göstərib acıladığımı gördükcə bir az da dəliyə dönürdü.

Elşad otaqdan çıxandan cəmi bir neçə saniyə sonra əmisi Əhmədin ona iradla səsini qaldırdığını duydum:

– Köpəyoğlu! Səni bir də o qıza əl qaldıran görsəm, məndən incimə! Bu nə qudurğanlıqdır edirsən?! Əcəb yaxşı iş tutmusan, hələ bir zülm də edəsən?!

Gözümün yaşını silib, otağın pəncərəsinə yaxınlaşdım. Pərdəni bir balaca aralayıb baxanda Elşadı əmisinin qarşısında cücə kimi büzüşmüş gördüm. Əmisi necə hiddətlənmişdisə ağzından od tökürdü. Elşad rəng verib-rəng alır, dilini-dodağını gəmirirdi. Dinmirdi.

– Siz nə vaxt adam olacaqsız?! Ayə, boyundan utan, istəmirəm əl qaldıram. Çəkərəm o şillənin birini sənə, bilərsən ləzzətini!

Elşad gərginliklə fısıldadı. Əmisi isə tamam ciddiyyətlə onu hədələdi:

– Elə et ki, bu qızı verim sənə! Baxmaram ha, heç nəyə! Üç gün bu qapıda “Vağzalı” çaldırasan, gəlib bu evdən çöp də apara bilməzsən, bilirsən ki, əlacın mənim əlimdədi! Özünü adam kimi apar!

– Eybi yox, burdan da qaçıraram! – Elşad dilini dinc saxlamadı.

Əmisi tərs-tərs onu süzüb, tənbeh etdi:

– Toya qədər səni buralarda görməyim! Ayıb bil, böyüklərdən! Heç olmasa gözə görünmə! Bu nədi, yuxarı başa keçib qoçuluq edirsən!

Elşad durmayıb, əsəbi addımlarla evdən çıxdı. Sən demə, o, məni vuranda əmisi təsadüfən salonda imiş. Nə baş verdiyini duyub. Kişinin onu danlayıb, yaxşıca tənbeh etməsi ürəyimdən tikan çıxardı sanki. Amma bu məqamdan sonra mənim üzərimdə nəzarət bir az da artdı. Elşad isə toya qədər bir də bura gəlmədi.

(Ardı var)

Müəllif Firuzə