…Elşad həyətə enmişdi. Siqaret çəkirdi. Canındakı hirsi qovmağa çalışır, bundan sonrası barədə götür-qoy edirdi. Atasıgilin bu xəbəri eşidəndə necə reaksiya verəcəklərini gözüyumulu bilirdi. Amma nəyin bahasına olursa-olsun, geri çəkilməyəcəkdi. Mələyi onun əlindən artıq heç bir qüvvə ala bilməzdi…

Bu vaxt şadlığından uça-uça ona doğru qaçan bibisi qızı Elnarənin səsinə fikirdən ayrıldı. Elnarə Elşadın boynuna sarılıb:

– Bacı qurban sənə! Təbrik edirəm! – dedi. – Doğrudan qızı bizə gətirmisən? Yoxsa bunlar mənlə zarafat edirlər?

– Sən keç evə, bir bax də…

– Həmin qızdı?

– Xətrimə dəyirsən ha, bibiqızı… – Elşad adəti üzrə qaşının birini alnına qaldırıb, məğrur baxışlarla Elnarəyə baxdı, xəfifcə gülümsədi. – Başqa kim olmalı idi?

– Halaldı qardaşıma! – Elnarə fərəhi köksünə sığmayan bir ədayla Elşadın qolunu sıxdı. Və sevincək əlini-əlinə vurdu. – Əlaaaa… Toy olacaq!

– Ona kimi salamat qalsam, yəqin ki, olacaq!

– Niyə? – Elnarəni gülmək tutdu.

– Gələndən başıma çırpmadığı bir şey qalmayıb…

Elnarə qəhqəhə çəkdi. Bu vaxt Elnarənin qardaşları da gəlib çıxdılar. Elşadla görüşüb, qucaqlaşdılar.

***

Mən üzü gülə-gülə içəri girən qızın şən səsinə başımı qaldırdım.

– Qardaşımın Mələyi bizə xoş gəlib!

O, irəli yeriyib, yüz ilin doğması kimi mənə sarıldı. Dönə-dönə öpdü.

– Allah xoşbəxt eləsin sizi! Dayan, bir baxım sənə! – Məni başdan-ayağa süzdü. Gülümsədi. – Elşadı nə qınayım? Mən görən kimi vuruldum sənə. Dəli-divanəydi dərdindən bizim bu uşaq… Bilmiş ol! Deyirdi, Elnarə, ya o, ya da heç kim! Gəlib, ürəyini mənə açırdı. Sənin barəndə o qədər danışıb ki, mənə… Adım Elnarədi. Elşadın bibisi qızıyam. Dayım oğlu deyil e, canım-ciyərimdi o, mənim. Onu bir başqa çox istəyirəm. Bəlkə qardaşlarımdan da artıq! Necə sevindim, ilahi! Şükür sənə!

Elnarə yaşda məndən böyük idi. Çox mehriban və istiqanlı bir qız idi. Danışa-danışa mənim ağlamaqdan qızarıb şişmiş gözlərimə diqqət etdi, yanağımı oxşadı:

– Caan… Qorxudublar səni?