havalandırıb sərt fikirlərini söylədi. Həsən qamətini dikəldib yüksək səslə qışqırdı.
-Qadağalar yıxılmaq üçündür Səlim bəy. Hüsnayı sevirəm əsla vazkeçməyəcəm.
-Mən bilirəm nə edəcəm.
Səlim bəy sözlərini deyib iti addımlarla içəri daxil olduqdan sonra Malik Həsənə yaxınlaşdı.
-Yaxşısan?
-Biraz çənəm sızlayır.
-Qaynatanın əli ağırdır.
Günlər sonra Həsən ilk dəfə ürəkdən gülümsəmişdi.
-Həsən,mən sənə inanıram əlimdən gəldiyi qədər də yanında olacam ancaq onu bil ki,Səlim bəyin qəzəbi heç zaman keçmir. İndi sənə heç nə etmir çünki qızına söz verib amma bu etməyəcək demək deyil. Ehtiyatlı ol hər zaman.
-Çox sağol.
Həsən ağır addımlarla evə döndü...
***********
Axşam olmuş hava qaralmağa doğru gedirdi. Hüsna ləng addımlarla otağın eyvana açılan şüşə qapısına yanaşdı. Yaxınlıqdakı evlərin eləcədə öz evlərini hər yanında işıqlar yanırdı. Sanki bu işıqlar gündüzü yox edib axşam düşdüyünü bildirməyə çalışırdı. Tez tələsik işıqları açıb alatoranlığı yox etməyə nə lüzum vardı. Üzünə narazı bir ifadə yerləşdirmişdi gənc qız. Axşamları sevmirdi çünki axşamlar qəlbi daha çox qanayır,canı daha çox yanırdı.
Hüsna körpəliyindən bu yana xəstəliklərlə mübarizə aparmış,qorxularla böyümüş çox həssas bir qız idi. İmkanlı bir ailənin qızı olsa da,hər istədiyi anında yerinə yetsə də,valideyinləri ən əsasısıda atası tərəfindən daima əzizlənib əl üstündə tutulsa da heç vaxt bunlarla öyünən özündənrazı xarakterli biri olmamışdı. Ata anası Hüsna uşaqikən boşanmış və hər ikisi ayrılıqda ailə qurmuşdular. Uşaqlığından xəstəliklərlə yaşadığı üçün atası onu hər zaman nəzarəti altında saxlayırdı. Tək heç yana getməsinə izin yox idi. Elə bu səbəbdən maşını özü idarə etməsi qəti qadağan idi. Hüsna həyatında bir dəfə özü qərar vermişdi,tək bir dəfə. O da Həsən sevməsi onunla bərabər olması idi. Ancaq bu sevgi onu elə yanıltmışdı ki,həsas qəlbi parça-parça olmuşdu. Hər şeyin ilkini Həsənlə yaşasa da Həsən onu yarı yolda qoymuşdu. Çox peşman idi onu sevdiyi üçün ən çox da ona təslim