n müdaxiləsindən sonra Həsən biraz özünə gəlmiş,palataya yerləşdirilmişd
i. Bir neçə qabırğası sındığına görə ciddi baxım və yataq istirahəti şərt idi. Vurulan ağrı kəsicilərin təsiri ilə Həsən yarıyuxulu vəziyyətdə idi.
-Yaxşısan?
Heç nə demədən sadəcə başını yellədi.
-Elmirlə danışdım. Yoldadı.
-Onu niyə qorxudurdun. Sabah çıxacam onsuz......Həm Elmir xəstəxanaları sevmir.
Həsənin aramla dediyi sözlərdən sonra Malik onu təəccüblə süzdü.
-Mən hələ də səni başa düşə bilmirəm.
-Niyə?
-Bir baxırsan heç bir bağın olmayan Elmir üçün hər şey edən mələk kimi Həsən. Bir baxırsan oyunlar qurub,gənc qızın həyatını qaraldan şeytan Həsən. Hansı gerçək sənsən?
-İnan son zamanlar məndə özümü tanımaqda çətinlik çəkirəm.......Bildiyim tək şey var,Elmir və Hüsna mənim yaşama səbəblərimdi.
Həsənin cavabından sonra dərin bir səssizlik çökmüşdü araya. Malik baxışlarını pəncərəyə yönəltsədə fikri hələ də bu adamın necə biri olduğunu araşdırmaqla məşğul idi. Həsənin sevgisini gözlərindən oxumaq olurdu amma etdiyi bağışlanılmaz günahları sevgisinin önünə keçirdi.
-Qorumalar səni döyəndə niyə özünü qorumadın?
Malik beynini qurcalayan sualı vermişdi. Həsən bir qədər fikirləşib dilləndi.
-Çünki mən bunları haqq etmişdim,laiq idim bunlara.
-Düzdü. İnşAllah dərsini aldın.
Həsən gülümsəyərək başını arxaya yasladı və işarət barmağını üzünə tuşladı.
-Aldım......Gördün Hüsnam necə qorudu məni? Dişi aslanım mənim......Orda ölsəydim of deməzdim.
-Sənin başına çox sərt vurdular deyəsən.
-Deyəsən.......Biri zırpı kimi idi o,vurdu yəqin.
Hər ikisi bu hala gülərkən Elmir təlaşlı halda qapıyı açdı.
-Həsən sənə nə oldu?
-Yaxşıyam mən......Təlaşlanma.
-Necə yəni yaxşıyam? Bu nə haldı?
-Elmir böyüdüləcək bir şey yoxdu. Yüngülvari qəza keçirdim.
-Yalan deyirsən! Yenə o,qıza görə olub nə olubsa. Həsən o,qız səni hər gün məhv edir niyə başa düşmürsən? O,qız həyatına girdiyi gündən ruh kimisən. Uzaq dur artıq ondan.
-Sən məndən hesab soruşursan?
-Hə soruşuram. Mənim səndən başqa