ağladıqdan sonra Hüsna elə atasının qollarında da yuxuya daldı. Uşaq vaxtıda belə idi,axşamlar atasının qucağında yatardı. Səlim bəy yerdən qalxıb qızını qucağına almaq istəsədə bacara bilmədi. O an anladı ki,Hüsna həqiqətən böyüyüb,doğurdan da o,artıq balaca qızcığaz deyil.
-Hüsna qızım qalx otağına.
Hüsna atasının səsləməsinə gözlərini açıb yerdən qalxdı. Ağır addımlarla otağına qalxarkən Səlim bəy məyusluq dolu baxışlarla süzdü qızını.
-Gözəl qızım bağışla ki,səni qoruya bilmədim.
Peşmanlığını dilə gətirərək salondan ayrılıb otağına qalxdı.
Ağır keçən gecənin ardından səhər Hüsna son dərəcə canlı və yüksək əhval-ruhiyyə ilə yuxudan oyandı. Çünki bu gün Həsəni görməy gedəcəkdi. Hazırlaşdıqdan sonra yemək belə yemədən evdən çıxıb maşına yaxınlaşdı.
-Əvvəlcə Həsəni görmək istəyirəm.
Malik bəlkə də,ilk dəfə idi ki,onu belə bəzənmiş və ətrafa işıq saçarkən görürdü. Malik çaşğınlıq içərisində arxa qapını açıb Hüsna əyləşdikdən sonra sükana keçdi. Bu bəzənmənin məhz Həsən üçün olduğunu bilmək onu çox sevindirmişdi və sevinc içində maşını işə salıb Həsənin evinə doğru yol aldı. Yol boyu Hüsnanın ağlında tək fikir vardı. Həsəni görər-görməz qucaqlamaq. Məhz onun qollarında rahatlıq tapacağına,hər şeyi unudacağına inanırdı. Çox darıxmışdı.....
....Bağışlamamışdı amma çox darıxmışdı. Axşam yaşananlar bunu bir daha anlamasına səbəb olmuşdu. Maşın binanın həyətində dayandığında Hüsna ətrafına boylandı.
-Neçənci mərtəbə?
-3. Qara qapı.
Dodaqlarına qonan təbəssüm ilə maşından enib binaya daxil oldu. Pillələri qalxarkən tək düşündüyü həsrətin sona çatdığı idi. Qapı önündə dayanıb əlini yumruq halında sıxaraq döyməyə başladı. Ürək döyüntüləri qapının döyüntüsündən daha güclü idi. Bu qədər həyəcanlaması gülümsəməsinə səbəb olurdu. Qapının açılması ilə Hüsna özünü ələ aldı çünki ona tuşlanan baxışlar son dərəcə öfkəli idi.
-Sabahınız xeyir. Siz Elmir olmalısınız.
-Bəli.
Qarşı tərəfin qəzəbli baxışlarını başa düşə bilmirdi.
-Mən Hüs....
-Kim olduğunuzu bilirəm.