. Ancaq nə üçün burda olduğunuzu bilmirəm.
Hüsna üzərindəki çaşğınlığı atmağa çalışaraq dilləndi.
-Şey mən.......Mən Həsəni görmək üçün.......Onu görmək istəyirəm.
-Niyə?
-Başa düşmədim?
-Yaşayıb yaşamadığını öyrənmək istəyirsiz?
Hüsna nə baş verdiyini anlaya bilmirdi ona görə də gözlərini iri-iri açıb baxırdı.
-Nə oldu? Niyə baxırsız? Siz Həsəninin qarşısına çıxdığınız andan bu yana onu tanımaq olmur. Bir baxırsan çox şəndi üzü gülür daha sonra baxırsan pər-pərişan bulud kimi dolu. Ən sonda bu döyülmüş halda xəstəxanalardan tapılması........Siz qardaşıma nə edirsiniz Hüsna xanım?
-Mən......Mən......Heç nə.......Heç nə etmədim......İzin verin onu görüm.
-Olmaz.......(Elmir əlini önə uzadıb davam etdi) Olmaz. Siz ona heç yaxşı gəlmirsiz başa düşün. Uzaq durun artıq Həsəndən.
-Elmir kim gəldi?
İçəridən Həsənin səsi eşidildiyində Hüsnanın dizləri titrəməyə başladı. İçəri boylanmağa çalışsada heç nə görməməsi gözlərinin dolmasına səbəb olurdu. Qarşısındakı öfkə və qəzəb dolu baxışlar "Mən gəldim" deyə qışqırmasına mane olur,bütün cəsarətini yox edirdi.
-Heç kim. Ünvanı səhv salıblar.
Elmir cümləsini tamamlayıb sərt baxış ataraq qapını örtdü. Hüsna arxaya doğru bir neçə addım atıb divara yaslanaraq əlini ağzına tutdu. Bu nə idi belə? Necə yəni? Hüsna ona yaxşı gəlmirdi? Elmir bu cür düşünürdüsə bu Həsənində onunla eyni fikirdə olduğunu göstərirdi çünki onlar bir evdə yaşayırdı. Hüsnanın səhər ki,halından əsər-əlamət qalmamış gözləri dolmuşdu. Bir əlini divara yaslayıb çətinliklə də olsa pillələri endi. Malik onun bu qədər tez enəcəyini gözləmirdi əsasən də bu halda.
-Hüsa xanım,yaxşısız? Nə oldu?
-Məni atama apar.
Malik heç nə demədən Hüsnanın maşına oturmasına kömək etdikdən sonra sükana keçib maşını işə saldı. Yol boyu höküm sürən səssizlikdə Malik nə baş verdiyi haqda düşünərkən,Hüsna sadəcə ağlına qoyduğunu həyata keçirməyi düşünürdü. Məkana çatdıqlarında maşın dayanar-dayanmaz Hüsna enib birbaşa atasının otağına doğru irəlilədi. İçəri daxil olub