Gözlərimi açanda alaqaranlıq bir otaqdaydım. Əllərim də ayaqlarım da bağlı bir stulda oturmuşdum. Ən son xatırladığım şey birinin ağzımı dəsmalla bağlaması oldu. Sonrası qaranlıq.

MURADIN DİLİNDƏN.
Bara getmişdim. Çünki Zeynəbin yoxluğu mən dəki edirdi. O ev Zeynəbsiz mənə işgəncə evi kimi gəlir. Məni dinləmədi. Bu vaxta qədər heç bir qadına bağlı olmamışdım. Amma Zeynəb fərqliydi.
Telefonuma gələn zənglə düşüncələrimdən ayrıldım. Cəmil idi zəng eliyən. "Alo" dedim sərxoş səsimlə. "Alo. Murad bu nə səsdi? Sən bardasan bəs Zeynəb? Dedi
"Nə Zeynəbi Cəmil? Mən bardayam. Zeynəb evimi evimizi tərk etdi"dedim.
"Ola bilməz. Zeynəb sənin yanına gələcəkdi. Mən ona hər şeyi danışdım. Sənin yanına gəlməy üçün evdən çıxdı. Amma yarım saatdı Nərmin ona zəng eliyir telefonu açmır.
Zeynəb hardadı? Bu sualla telefonu söndürüb Zeynəbə zəng vurdum. Açmadı.
Off. Hardasan Zeynəb?

ZEYNƏBİN DİLİNDƏN.
Qapı açıldı. İçəri biraz işıqlandı. Sonra içəri hündürboy sarı saçlı bir oğlan girdi. Mənə yaxınlaşdı. Əlini saçıma apararaq toxundu."Çox gözəlsən" dedi. Heç nğ deyə bilmirdim. Kimdi bu? Mənnən nə istiyirdi? "Sən kimsən?"deyə bildim fısıltılı çıxan səsimlə. Üzümə baxıb geri çəkildi. " Mən sənin dəli divanə aşiq olduğun Muradın baş düşməni. Onu öldürmək üçün hər yola əl atan biri. Amma hələ ki o şərəfə layiq olmamışam. Amma indi onun ən zəif nöqtəsi sənsən" dedi və güldü.
"Mənnən nə istəyirsən?"dedim
"Səni... Murada vuracağım ən böyük zərbə səni ondan almaq olacaq"dedi və əliylə birinə işarət elədi. Onun işarət elədiyi yerə baxdım. Lənət olsun səhərdən bu olanları kameraya çəkirmiş...

MURADIN DİLİNDƏN.
Hər herdə dəli kimi Zeynəbi axtarırdım. Artıq əmindim onu mənim düşmənlərim qaçırmışdı. Telefonuma mesaj gəldi. Videoydu. Videonu açıb izlədim. Sən bitdin Zaur. Mənim qadınımı qaçırtmaq nədi sənə göstərəcəyəm. Hirslə telefonu divara vurdum. Ona toxunmağa cəsarət edə bilməzdi. Əsla!
MURAD
Bütün günü dəli kimi Cəmillə və adamlarımla hər yerdə Zeynəbi axtarırdım.