Getmirəm mən heç yerə.
-Niyə?
Hüsna çiyinlərini çəkib baxışlarını başqa səmtə yönəltdi.
-Mən sənə yaxşı gəlmirəm.
Həsən yaxınlaşıb Hüsna ilə üzbəüz dayandı.
-Elmirin dediyi uşaqca sözə görə bu qədər böyük bir qərar verdin?
-O,uşaq deyil mənimlə eyni yaşdadı.
-Sən çox böyümüsən axı. Elə ikinizdə uşaqsınız yoxsa bu qərarı vermiş olmazdın.
-Siz bir evdə yaşayırsız hərhalda fikirləriniz eynidir.
Həsən onun üznü əlləri arasına aldı.
-Mən səni sevirəm çox sevirəm. İnan mənə bu həyatda mənə yaxşı gələn tək şey sənsən. Sənində məni sevdiyinə əminəm əks halda burda olmazdım. İndi məni daha da qəzəbləndirmə onsuz bu çox əsəbiyəm. Qərarının hesabını sonra soruşacam indi dəyiş üstünü.
-Olmaz mən heç yana gedə bilmirəm.
-Sən nə danışdığının fərqindəsən? Gedə bilmərəm nə deməkdi?
-Həsən hər yanda adam qaynayır. Öldürərlər səni get burdan.
-Səni burda qoyub getsəm onsuzda ölmüş olacam.
-Get burdan xaiş edirəm.
-Hüsna ya burdan əl-ələ ikimiz çıxırıq ya da mənim ölüm çıxır.(gülümsəyir) Hər iki halda mən burdan çıxacam.
-Of Həsən of hələ zarafatda edirsən.
Hüsna sərt baxış ataraq evin içində var gəl etməyə başladı. Həsən heç nə demədən dolaba yaxınlaşaraq çıxardığı şalvar köynəyi yatağın üzərinə atdı.
-Geyin bunları.
-Həsən niyə başa düşmürsən? Bunlar zarafat deyil. Səni sağ qoymazlar.
-Əsas sən başa düşmürsən mən artıq sənsiz nəfəs ala bilmirəm.
-Mən çox qorxuram çox təhlükəlidi.
Həsən yaxınlaşıb Hüsnanın qarşısında dayandı.
-Hüsnam mən səni çox sevirəm,bunu kimdənsə qorxduğum üçün gizlədəsi ya da sevgimdən vaz keçəsi deyiləm. Çox səhv etdim indi bu səhvlərimi düzəltmək istədiyimi,səni hər şeydən çox sevdiyimi isbat etməliyəm. Hər kəs görsün və bilsin ki,sən yalnızca Həsənin Hüsnasısan.
Hüsnanın üzünə yayılan geniş təbəssüm ağlına gələn fikir ilə elə üzündə də dondu.
-Bəs atam?
-Atan sənə qəzəblənib incisədə zamanla bizi başa düşüb bağışlayacaq çünki o,səni çox sevir........Bu bizim imtahanımızdı canım. Əgər mənim bu imtahandan yaxşı keçməyimi