GÜNAHKAR.
Afa. Q
Bölüm 13.
Mənim səndən uzaqlarda
Yamandı halım,necəsən?
Özgəsinə qismət olan
Cahı-cəlalım,necəsən?
Yalana döndü gerçəyim,
Ay gözəlim,ay göyçəyim.
Çəmənim,çölüm,çiçəyim,
Pətəyim,balım necəsən?
Daşam yolun üstə bitən,
Nə sirdi anlamaz yetən.
Gözü,könlü dil-dil ötən,
Dilləri lalım,necəsən?
Zər-zibam,ləlim,gövhərim,
Yaqut-yəmən,simu-zərim,
Barmaqları bəxtəvərim,
Başı bəlalım,necəsən?
Üzün dönməz mənə sarı,
Yarı öz ömründən,yarı.
İbrahimin sitəmkarı,
Necəsən,zalım,necəsən?
Günlər bir-birini əvəz edirdi. Həsənin döyüldüyü gündən bu yana 1 həftə keçmişdi və bu həftə ərzində hər gün biraz daha yaxşıya doğru gedirdi. Hər zaman olduğu kimi indi də tək düşündüyü Hüsna idi. Əslində hər an gözləri qapıda onun yolununu gözləyir gəlmədiyi üçün isə içdən-içə uşaq kimi küsürdü Hüsnasından. Onu bağışlamasada ən azından gəlib görməlidi deyə düşünmədən dura bilmirdi. Telefonu təmirdən gəldiyindən bəri bir saniyə belə gözlərini çəkmirdi ancaq nə bir zəng nə də bir ismarıc olmaması onu məyus etməyə yetirdi. Hüsnanın ona qarşı bu qədər laqeyid olacağına inanmaq istəmirdi. Döyüldüyü gecə atasını dayandırıb onu qorumağa çalışan qız indi bir anda uzaqlaşmış ola bilməzdi. Dəfələrlə zəng vursada zəng çatmaması Həsənin ilk başlarda inciməsinə yol açırdısa getdikcə çox tədirgin edirdi. Əmin idi ki Hüsna ondan belə tez vaz keçməz bəs nə olmuşdu? Nə baş verirdi? Fikirləri qarma-qarışıq halda uzanıb telefonu əlinə aldı. Hüsnanın şəkilləri və görüntüləri olan qovluğa daxil olub həsrətlə izlədi onları. Dəniz kənarına gedərkən ki,görüntüyü əzbərləmişdi artıq. Çox darıxırdı........Hüsnanın gülüşü,baxışı,ə
səbləşməyi,gözlərini devirməsi qısacası sevdiyi qadın üçün çox darıxmışdı. Şəkilini sinəsinə sıxıb gözlərini yumdu. Bu an onu görmək üçün hər şeyini qurban verməyə hazır idi. Sol gözündən bir damla süzüldü. Hüsnalı xatirələri qəlbini acıdırdı çünki onu xatirələrdə,xəyallarda yox yanında istəyirdi. Gözlərini açıb ətrafa baxdığı zaman Elmirin onu yenə qəribə