Anasını görən Təhmasib Mədinənin qolun buraxdı. Mədinə isə bir Aynur xanıma birdı Təhmasibə baxdı. Daha çox səssizliyə dayana bilməyən Aynur xanım "Nə baş verir burda ?" Dedi. Mədinə masanın üstündəki eskizləri əli ilə işarət edib "Məən eskizləri gətirmişəm yanlış anlaşılma oldu. Gedə bilərəm?" Təhmasib adını belə bilmədiyi qızın bu qədər təlaşlanmasının səbəbini anlamamışdı. Aynur xanım gözü ilə gedə bilərsən işarəti etdikdən sonra Mədinə otaqdan çıxmışdı. Aynur xanım isə oğlunu tanıdığından qəzəbli baxırdı ona. "Məndə getsəm yaxşı olacaq. İşçilərinə nəzakət qaydalarını öyrətsən yaxşı olar anacan" deyib Aynur xanımın bir şey deməsini gözləmədən otaqdan çıxdı. Aşağı düşdükdə gözü başını aşağı salıb cızma qara edən Mədinəyə sataşdı. Mədinə isə cızma qara etməyə çalışsada ağlı bayaq yaşadığı hadisədə qalmışdı. Niyə tanımadan bir insan mühakimə edilərki? Eşitməməsi onun günahı idimi? Gözünün qarşısına düşən saçlarını barmaqlarının arasına alıb geri etdi. O an gözləri ona uzaqdan baxan Təhmasiblə toqquşdu. Mədinə Təhmasibin ona olan baxışlarını hiss edib gözlərini ondan çəkdi. Təhmasib isə bu ürpək qızı çox süzdüyünü anlayıb gülümsəyərək məkanı tərk etdi. İş saatı bitdikdə Mədinə yeriyərək evlərinə getməyə başladı. Yolda irəllərkən ağlına min cür fikir gəlirdi. Əslində,özünü şanslı hesab edirdi. Onu sevən anası, dayısı və mehriban ailəsi,uşaqlıq dostu Səkinə, çox gözəl işi və iş yoldaşları vardı. Daha nə istəyə bilərdi? Üzünə dəyən narın yağışı silib, başını göy üzünə qaldırıb gülümsündü göyüzünə. Həyatı sevməməyi üçün bir səbəbi yox idi. 2 mərtəbəli evlərinə çatdıqda çöl qapıdan içəri keçdi. Həyət sakit və səssiz idi. Dayısının işi yaxşı olduğundan müasir tikilidə ev və həyətləri vardı. Evin qapısını açıb içəri keçdi. Böyük qonaq otağında 17 yaşlı dayısı qızı Gülçin vardı yalnız. Gülçinə dönüb "Bizimkilər hardadı ?"dedi. Gülçin "Xalam gilə qonaq gediblər. Gec gələcəklər məndə sən tək qalmayasan deyə getmədim bacı" deyə işarət dili danışdı. Mədinə gülümsəyib