Günlər keçdi… Toy günü yetişdi. Həmin günə qədər Elşada olan hirsimdən yemək- içməkdən imtina etdiyimçün özümə necə zülm eləmişdimsə, sonda nəticəsini gördüm. Toy günü hamamda başım hərlənmiş, gözlərimin önünə qara pərdə enmişdi sanki. Və mən özümdən getmişdim…

Xeyli sonra aramsız döyülən qapı səsi, evdəkilərin bayırdan həyəcanlı bir səslə məni çağırmaları məni özümə gətirmişdi. Amma dillənib, onlara cavab verməyə heyim yox idi.

İçəridə çox yubanmağım və məndən səs-səmir gəlməməsi Gülsümü təlaşlandırmış, o, mənim intihar etdiyimi düşünüb, dərhal evdəkilərə xəbər vermişdi. Qaçırıldığım gündən buna dəfələrlə cəhd etdiyim üçün ağla gələn ilk ehtimal bu idi və bu səbəbdən məni gözdən kənar qoymurdular.

Yaxşı ki, xalatımı geyinməyə son anda qüvvəm çatmışdı.

Kişilər nə yollasa qapını qırıb açmağa nail olmuşdular və Gülsüm özünü irəli atıb, məni yerdən qaldırmışdı. Bir qədər sonra otaqda çarpayıya uzanıb, özümə gəlməyə çalışırdım. Qadınlar əl-ayağa düşmüşdülər. Hətta qonşuluqda yaşayan bir tibb bacısını da zəng edib çağırmışdılar. O, nəbzimi yoxladı, təzyiqimi ölçdü. Bir sözlə, ilkin yardım göstərdi. Qan təzyiqim düşmüşdü. Ayağa qalxa bilməyim üçün mənə şərbət içizdirdilər. Əllərindən gələni etdilər. Bir qədər sonra nisbətən özümə gəldim. Amma bu barədə Elşadın ailəsinə, xüsusilə də Elşada heç nə bildirmədilər.

Bir neçə saat sonra siqnal səsləri əvvəlcə küçədə, sonra da tezliklə həyətdə duyulanda mənim həyəcanıma əzab hissi də əlavə olundu. Özümü nə qədər sıxıb dursam da, vağzalı səslənəndə kövrəlib ağlamağa başladım. Gəlin köçürdüm, amma atam evindən deyil. Yanımda mənə doğma olan heç kəs yox idi. Məni çıraq başına dolandırıb, mənə xeyir-dua verən atam deyildi, Elşadın böyük əmisi Əhməd idi. Özümü kimsəsiz kimi hiss edirdim. Göz yaşı tökdüyümü gördükcə Elşad tez-tez narazılıqla çevrilib məni süzürdü, amma bir söz demirdi.

Bir qədər sonra biz şadlıq sarayına getmək üçün evdən çıxdıq. Elşad əlimdən tutub məni maşına əyləşdirdi. Özü də keçib yanımda