əyləşdi. Maşını Elşadın yaxın dostu Natiq idarə edirdi. Biz maşına əyləşəndə salonda səsucaldanlardan mənim çox sevdiyim bir mahnı duyulmaqda idi. Əvvəl bunu təsadüf sandımsa da, sonralar mənə məlum olacaqdı ki, Natiq bunu Elşadın xahişi ilə səsləndiribmiş… Çünki Elşad mənim bu mahnını çox sevdiyimi necəsə bilirmiş…

Qayınatam qabaqda oturmuşdu deyə, Elşad tamam sakit dayanmışdı, mənə iradını deyə bilmirdi. Onun oğrun baxışlarını yol boyu üzərimdə hiss etsəm də ona tərəf baxmırdım.

O gün toy karvanı şadlıq sarayına həmin mağazaların önündən keçib getmişdi. Mən edama götürülən bir məhkum kimi bəlkə buralarda olar deyə son dəfə onu görmək istəyirdim. Duvağın altından yaşlı gözlərlə bizə tamaşa edən adamların içində onu aramışdım. Bilmirəm bəlkə o da burada idi. Bəlkə də bir kənardan maşınları seyr edirdi.

Rüfət artıq mənim deyildi. Evlənib ailə sahibi olmuşdu. Öz həyatı vardı. Mənsə hələ də onun arxasınca göz yaşı tökür, ürəyimlə bacarmırdım. Qəlbim sonsuz acılar içində sıxılıb-açılır, od tutub yanırdım. Bu an çəkdiyim əzabın hesabı yox idi. Elə bilirdim əynimdəki gəlinlik deyil, kəfəndir. Və bir azdan məni diri-diri qəbrə qoyacaqlar. Sanki çalınan “Vağzalı” deyildi, “Yasin”imi oxuyurdular.

Maşın karvanı şadlıq sarayının önündə dayanıb, qayınatam və sonra Natiq maşından enəndə biz Elşadla tək qaldıq. Məzəmmətlə məni süzən Elşad bayaqdan səbrini bassa da, artıq davam gətirmədi.

– Cümə axşamına getmirik e… Toyumuzdu! 14 gün ağladın, bəs etmədi?

Dillənmədim. Ona tərəf baxmadım belə.

– Yığışdır bu gözünün yaşını! Bəsdir ağlaşma qurdun! Məni heç olmasa bu gün hövsələdən çıxartma! Hamının gözü bizdədi…

Yenə dillənmədim. Elşad məni tərs-tərs bir xeyli süzüb, əsəbi-əsəbi fısıldadı.

Saatlar bir-birini əvəz edir, toy məclisi şur keçirdi.

Məclisdəki deyib-gülən, rəqs edən qonaqlara baxdıqca ürəyimdən qara qanlar axırdı. “İlahi, mən burda nə gəzirəm?!” – deyə fəryad edib hayqırırdım, amma heç kəs səsimi duymurdu.

Mikrofonu götürüb çıxış edən