n qohumların, dost-tanışın, toya dəvət olunmuş digər qonaqların bizə ünvanladığı bütün xoş arzular, diləklər üçün Elşad oturduğu yerdən razılıq əlaməti olaraq başının işarəsiylə onlara təşəkkür edir, arabir gözucu məni süzürdü. Üzümdəki ifadəni, əhval-ruhiyyəmi izləyirdi. Mən ona baxmasam da onu, bütün hərəkətlərini bəy-gəlin masasının üstündəki güzgüdən aydın görürdüm. Onun hərdən gərgin bir ifadə ilə masalardan birinə nəzər saldığını, qaşlarını hiddətlə çatdığını tutmuşdum. Səbəbini çox keçmədən anladım. Həmin masadan üç nəfər qanlı-qanlı, sonsuz nifrətlə bizə baxırdılar. Onlardan biri Elşadın xalası qızı, xalası və qayınanam idi. Qayınanam sanki heç oğlunun toyunda deyildi, hansısa bir yas məclisində oturmuşdu. Üzü bir an belə olsun gülmür, qol qaldırıb oynamırdı.

Bir az keçmişdi ki, Elşad yerini rahatlamaq bəhanəsiylə stulda qurcalanıb, mənə yaxın oturdu. Hətta o qədər yaxın oturdu ki, az qala ağuşuna sığınmış kimi hiss etdim özümü. Sıxıldım. O isə gözləmədiyim bir şəkildə masanın altında əlimi tutdu. Yüngülcə sıxdı. İnadkar bir əda ilə əlimi əlindən çəkib çıxarmaq istədim. Bacarmadım. Bir az da möhkəm sıxdı. Əlimdən bir şey gəlmədiyini görəndə hirsimdən gözlərimi süzdürüm. Baxışlarımı ondan qaçırmağa çalışdım. Bu vaxt güzgüdə Elşadla baxışlarımız toqquşdu. Dodağı xəfifcə qaçdı. Mənə doğru əyildi. Və qətiyyən sıxılmadan qulağıma dedi:

– 2 saata qalmaz, məclis bitir… Burdan bizim evə 5 dəqiqə… Evə getdikdən sonra yəqin ki 10-15 dəqiqəyə yanındayam… Deməli, bundan dəqiq 3 saat sonra sən mənimsən artıq! Hazır ol, körpə quzum… Bu gün sənə baxmağdan dilim-ağzım quruyub… Vəhşiyə dönmüşəm! Vaxt da ki, elə bil daşa dirənib e… Getmir… Görürsən də, nə gündəyəm, sənə qovuşmaq üçün saniyələri sayıram!

Musiqinin səsindən o, mənim eşitməyimçün dodaqlarını qulağıma dayamışdı. Mən onun bu açıq-saçıq sözlərindən bir az da sıxıldım. Bütün bədənimə od-alov gəldi. Üzümdəki əzablı ifadəni güclə ört-basdır edib, narahat bir halda köks ötürdüm. Gözucu Elşada baxanda onun