baxışlarının hələ də məndə olduğunu gördüm. Üzümdəki ifadədən halımı, vəziyyətimi oxuyub, təkrar qulağıma dedi:

– Nooldu, nə fikrə getdin? MƏLƏYİM! – bunu xüsusi vurğu ilə dedi, mənalı-mənalı gözümün içinə baxdı. Tərs-tərs onu süzdüyümü görəndə dodağı qaçdı. – Qorxma, mən adamyeyən deyiləm!

Bu vaxt toy məclisini lentə alan videooperatorun qarşımızda dayanıb kameranı bizə tuşladığını görəndə Elşad özünü yığışdırdı. Baxışlarını ətrafda dolandırdı. Mənimsə gözüm bir qədər irəlidə qohumların arasında Elşadın əmisi arvadı Gülsüm, bibisi qızı Elnarə və əmisi qızı Naziləyə sataşdı. Onlar bayaqdan bizi izlədikləri üçün Elşadın mənlə mehriban davraşına şahid olub, təbəssüm edirdilər. Çünki toya qədər bizi, bir yerdə olanda, o gün olmazdı ki, dalaşan görməsinlər.

Bu məqamda mahnı sifariş verdilər. Hərbiçi dostları Elşadı meydana çağırıb, onu öz aralarına aldılar. Rəqs başlandı…

…Saatlar sonra məclis sona çatmış, biz artıq bir qədər vardı ki, evə gəlmişdik. Elşadın əmisi arvadı Gülsüm bizim üçün ayrılmış otaqda mənim yanımda idi. Toya qədərki müddətdə mən onların evində qaldığım üçün ona isinmişdim. Nə sözüm olsa, ürək edib, Gülsümə çəkinmədən deyə bilirdim. Gülsüm Elşadın ən kiçik əmisinin həyat yoldaşı idi. 40 yaşı belə olmazdı. Aramızda 19 yaş fərq olsa da, Gülsüm özünü bu qısa müddətdə o qədər sevdirmişdi ki, onunla rəfiqə olmuşduq. İstiqanlı, səmimi insan idi. Bir anda qaynayıb-qarışırdı. O, məni başa salıb, sözünün sonunda:

– Mən daha gedim… İndi Elşad gələcək… – deyib, otaqdan çıxmaq istədi. Bunu duyanda məni əsməcə tutdu. Gülsümün əlinə-ayağına düşdüm. Ağlar bir səslə az qala imdad elədim:

– Gəlməsin! İstəmirəm!

– Booyy… Ay qız, heç elə şey olar?!

– Özümü yaxşı hiss eləmirəm… Çox pisəm! Noolar, başa sal onu… Olmaz ki, qalsın sonraya? Bu gün yox! – ağlıma nə gəldisə deyib, bəhanələrlə boyun qaçırmaq istədim.

– Yox, olmaz! – Gülsüm qəti səslə dedi. – Allahın buyruğudu! Kəbininiz kəsilibsə, bu olmalıdı!

Mən ayrı çıxış yolumun olmadığını