ı bir daha anlayaraq acizanə bir şəkildə hönkürüb ağladım. Gülsüm məni sakitləşdirməyə, başa salmağa çalışdı.

– İlk gecə bütün gəlinlər belə həyəcanlı olur… Sən, mən deyənə qulaq assan, çətin heç nə yoxdu… – Sonra da iradla bir anlıq üzümə baxdı. Sözə qulaq asım deyə, gözümü qorxutmaq bahasına belə olsa məni yola gətirməyə çalışdı. – Belə etsən, bəs oğlan nə düşünər haqqında? Fikirləşər ki, yəqin bu qızın bir nöqsanı, bir xətası var ki, özünə yaxın buraxmaq istəmir. Tək özünü yox, Elşadı, onun düşəcəyi vəziyyəti də bir nəzərə al. Bəyəm rüsvay olmaq istəyirsən? Belə edərsən, tutub qolundan atarlar bayıra! Bu yaxşıdı, yoxsa ona tabe olmaq? Sən Allahın hüzurunda artıq onun həyat yoldaşısan, ay qız… Qadının vəzifəsi, borcu ərinə itaət etməkdi… Sil gözünün yaşını! Ağıllı ol…

O, bunu deyib otaqdan çıxdı. Qaldım tək-tənha. Otaq elə bil başıma fırlanırdı. Güclə ayaq üstə dayanmışdım. Çəkingən baxışlarla bizimçün hazırlanmış yatağa baxanda ölüb-dirildim. Handan-hana özümü ələ alıb, termonun güzgüsündən özümə baxdım. Gözlərimin yaşını sildim. Amma ardı gəldi. Heç cür əngəl ola bilmirdim. İxtiyarsız axırdı. Bütün qəlbimlə Allaha dua etməyə başladım:

– Allahım! Allahım, mənə güc ver! Mənə cəsarət ver, bu gecəni ötürüm! Bacarmırammmm! Mənə yazığın gəlsin! – deyə təkrar göz yaşlarına boğuldum. Ürkək baxışlarımı hər an açılacaq qapıya dikib, ürək çırpıntıları içində gözləməyə başladım. Təxminən 5 dəqiqə sonra qapının kandarında duyulan addım səsləri məni diksindirdi. Canıma vəlvələ düşdü. Amma ayrı yolum yox idi. O, bir neçə saniyə qapının arxasında ləngidi. Yəqin ki, həyəcanını boğmağa çalışdı. Özünü toplayıb, sonra ağır bir hərəkətlə qapını açdı. Mən Elşadı qapıda görəndə həyəcanım ölçüyə gəlmədi.

O, içəri keçəndə elə bir baxışla məni süzdü ki, baxışları iliyimə işlədi. Üzündəki ifadə mənə izah edə bilmədiyim bir hiss yaşatdı. Davam gətirə bilməyib, tez üzümü çevirdim. Ürəyim o qədər şiddətlə vurmağa başladı ki, elə zənn etdim bu dəqiqə dayanacaq. Əllərimin