titrəməsini saxlamaq üçün bir-birinə sıxmışdım. Dodağımı dişimin arasında möhkəmcə sıxıb dayanmışdım. Ürəyimdə var gücümlə yenə də Allahı çağırırdım. Bu məqamda o, ağır addımlarla mənə doğru gəldi. Addım səsləri ürəyimin çırpıntısına qarışdı. Qoluma toxunub, məni özünə sarı çevirdi. Dərin baxışlarla bir xeyli məni süzdü. Mən həyəcandan onun qarşısında ölüb-dirilərkən, o…

Heç ağlıma gəlməyən bir davranışla əlini şalvarının cibinə salıb, ovcunda bir topa qızılgül ləçəyi çıxararaq başımdan aşağı səpdi. Bunu 3 dəfə təkrar etdi. Donub qaldım. Gəldiyim gündən kobudluq, sərtlik gördüyüm bu insandan belə jest görəcəyim, yatsaydım, yuxuma girməzdi. Bir yandan ağlasam da, bir yandan çaşqınlıq içində onu süzdüm. Ürəyimdə isə onun hər kəsdən fərqli olan bu xarakterinə məni gülmək tutdu. Elşad romantik addım atarkən belə, bunu özünə xas bir tərzdə etmişdi. Evdəkilərdən kiminsə onun əlində gül görməsini özünə, öz ağır təbiətinə sığışdırmayıb, həyətdəki qızılgül kollarının üstündən gül ləçəklərini xəlvətcə yolaraq uşaq təki cibinə doldurmuşdu.

Elşad alnımdan öpüb, bəxtiyarlıq yağan bir səs tonuyla dilləndi:

– Xoş gəlmisən, gözəl qız! Yaxşı ki, taleyimə yazılmısan!

Daha bir neçə xoş söz dedi, amma həyəcandan qulaqlarım necə uğuldayırdısa onu duysam belə, qavramırdım. Allahdan bu anlar bircə istəyim vardı, bu gecə tez bitsin. Bir qədər sonra o, belimə bağlanmış qırmızı lenti ləng bir hərəkətlə açmağa başlayanda məni saran həyəcan və qorxuyla özümdən asılı olmadan Elşadın əlindən nə vaxt yapışdığımı belə bilmədim. Mane olmaq istədim. Elşad həmin andaca baxışlarını qaldırıb canıma qorxu salan o nüfuzedici baxışlarıyla gözlərimin içinə baxdı.

– Millət bayırda bizdən xəbər gözləyir. Soruşanda nə deyək?! – Yarı istehza, yarı ciddi bir ahənglə sual verdi. Narazılıqla fısıldadı. – Məni dağa-daşa salma də, gözəlim. Olmadı ki…

Hönkürtümü içərimə vursam da, tir-tir titrədim. Gözümdən çıxan iri yaş damlası yanağıma süzüldü. Amma bu Elşadın vecinə də olmadı. Onu bu dəqiqə