Bunun səbəbkarına – Elşada bir anlıq kin-küdurətlə nəzər salıb, taxtdan endim. Dünən gecə mənim üçün heç asan olmamışdı. Bunu təkrar yada salıb düşünəndə özümə nifrət edirdim, nəinki…

O, oyanmadan əynimdəki gecəliyi tez-tələsik çıxarıb, mənim üçün alınmış geyimlərdən birini geyinib sakitcə dayandım. Bir gözüm hələ yatmaqda olan Elşadda idi.

Həyatın gələcəkdə mənə nəyi sübut edəcəyini bu anlar dərk etməyən bir ifadə ilə soyuq-soyuq onu süzürdüm. İstəməsəm belə, artıq bu insanın qadını olmuşdum. Ona məxsus idim. Bundan belə bu evdə onunla sürəcəyim ömrü gözüm önünə gətirəndə ürəyim sıxıldı. Gələcək barədə fikirləşmək, bu sözü yaxınıma belə buraxmaq istəmirdim. Çünki mənim üçün bu insanla “Gələcək” deyilən bir şey yox idi. Ola bilməzdi. Mən əzgin, yorğun baxışlarla onu süzməkdə ikən Elşad bu dəm yuxudan oyandı. Yerində çevrikən kimi gözü gözümə sataşdı. Üzünün ifadəsi dəyişdi, gözlərinin içi güldü. Mən özümü itirib gözlərimi ondan qaçırsam da, soyuqqanlı görünməyə çalışsam da, ürəyim şiddətlə vurmağa başladı, əlim-ayağım titrədi.

– Varam belə səhərə! – Elşad xoşbəxt bir əhvalla şəstlə dedi. – Gözümü açar-açmaz səni gördümsə… Deməli, yaşamağa dəyər! Sabahın xeyir, gözəlim!

Başımı tərpətməklə kifayətləndim. Sükut içində dayandım.

– Bir az sözəbaxmaz uşaqsan, amma olsun! Keçmək olar.

Onun dünən gecəyə eyham vurduğunu göydə tutdum.

Bu vaxt qapının arxasından asta səslə məni çağırdılar:

– Mələk… Mələk, oyanmısan?

Gülsüm idi. Mən Elşad yanımda idi deyə, dillənməyə utandım. Sıxıla-sıxıla gözucu Elşada baxdım. O, məni başa düşdü. Mənim yerimə özü cavab verdi:

– Oyanıb… Nə lazım idi?

– Səhər yeməyinizi gətirmişdim.

– Bir dəqiqə gözlə… – Elşad eyni zamanda əlinin işarəsiylə məndən futbolkasını ona verməmi istədi. Mən üzünə baxmadan futbolkanı ona uzatdım. Elşad onu almazdan əvvəl əlimi tutdu, baxışları üzümə dikilmiş bir halda əlimdən öpüb, sonra buraxdı. Cəld bir hərəkətlə futbolkanı əyninə keçirib yerindən qalxdı. Gedib qapını açdı.