. Yemək-içmək dolu məcməyini Gülsümdən alıb, razılıq etdi. Qapını örtüb mənə tərəf çevriləndə üzündə boğmağa çalışdığı güləş bir ifadə vardı. Gülsümün ona nə pıçıldadığını bilməsəm də, əmisi arvadının sözləri Elşadın ürəyinə yağ kimi yayılmışdı. Kefi bir az da durulmuşdu.

Toydan 3 gün sonra Elşad hazırlanıb, şəhərə qayıtdı. Getməzdən əvvəl alnımdan öpüb:

– İndi daha işə rahat qayıda bilərəm! Sən mənimsən! – dedi.

Tamam soyuq bir ifadə ilə üzümü yana çevirdim. İstədi məni qucaqlayıb, bağrına bassın, amma mən qəti şəkildə buna mane oldum. Geri çəkilib, əlinin altından çıxdım. Bu davranışım onu gərsə də, üzə vurmadı. Dinməzcə yola düzəldi.

Beləcə o, həftənin hər şənbə günü rayona gəlir, bazar günü şəhərə qayıdırdı. Hər gəlişində ona münasibətimdə bir dəyişiklik görər deyə, ümidlə gəlirdi. Amma tamam əksini görürdü. Ona qarşı qəlbimdə zərrəcə məhəbbət yox idi. Özümü buna məcbur etsəm də, ona qarşı heç nə hiss etmirdim. Təqvimdə tarix şənbə gününü göstərəndə gələcəyini bildiyim üçün qanım qaralırdı. O isə işdə 5 günü güclə yola verib rayona qaçır, mənə can atırdı. Gələndə mənimçün hədiyyələr alıb gətirirdi. Lakin heç birinin gözümdə bir çöp qədər dəyəri, qiyməti yox idi…

Artıq 3 aydan çoxdu ki, evli idik. Münasibətimizdə dəyişən heç nə yoxdu. Mən hələ də Elşaddan qaçır, yad adam kimi ona soyuq davranırdım. Bu ona hədsiz əzab verirdi. Tablana bilmirdi. Amma bütün qüvvəsini səfərbər edib, büruzə vermir, dözürdü.

Rayona gəldiyi, məndən soyuqluq gördüyü gecələrdə onu tez-tez ya eyvanda iki əlli başını tutub oturmuş, siqareti-siqaretə calayan görür, ya da gecənin bir aləmi həyətdə skamyada düyünlənmiş yumruğunu dodaqlarına sıxıb, gözləri yol çəkə- çəkə dərin düşüncələrə daldığına şahid olurdum. O, məni qaçırarkən bütün bunların labüldlüyünü əlbət ki, gözə almışdı, amma bu qədərini güman ki, gözləməzdi…

3 ayda yaşadıqları səbəbilə artıq cana yığılmışdı. Amma yenə də təmkinini pozmamağa, səbirli olmağa çalışırdı. Ta o gecəyə qədər…

(Ardı