Ariz çıxıb getdikən sonra, Sənan evdə o baş, bu başa gedib gəlirdi. Niyə belə olduğu haqqında hec bir fikri yox idi. İçi içinə sığmırdı sanki. "Qızdı demək... " dedi öz özünə. Məryəm isə otağına çıxıb bu günki günü düşünürdü. Bundan sonra Sənan ona həyatı daha zindan edəcəyini sanırdı. Çünki Sənan uşağı belə qəbul etməzkən, Ariz cinsiyyətini söyləmişdi. Səhər bu düşüncələr ilə açılmışdı.Sənan səhərdən durub gözəl bir süfrə hazırlamışdı.. Məryəm isə yuxudan yeni ayılıb, mətbəxə keçmişdi.. Sənanın özü üçün belə bir süfrə hazırlamağın hec gözləmirdi. Sənan Məryəmin gəldiyini görüb ona baxaraq süfrəyə əyləşdi. Süfrədə hər şeydən 2 ədəd qoyulmuşdu. Bu hal Məryəmin gözündən yayınmamışdı. Onun üçün "Qonağın var yəqin.. Mən tez çıxım evdən"dedi. Sənan isə səsin temizləyib "Otur.."dedi. Məryəm Sənanın nə dediyini anlamamışdı. Sənan yenidən "Kec otur sənə dedim". Məryəm çəkinərək stolu çəkib əyləşdi. Ağlından isə 'Sənan niyə belə edir' deyə keçirdirdi. Yavaş-yavaş yeməyə başlamışdı. Sənan səssizliyin pozub "İndi niyə belə etdiyimi soruşursan özündən yəqin. Kefimdən etmirəm.. Hər an anam gələ bilər deyə edirəm. Nəvəmə yaxşı bax, yoxsa səni oğulluqdan çıxardaram kimi təhtidlər etdi mənə. Sırf ona görədə belə eləməyə məcburam. Uni ilə əlaqədar isə danışıqlar aparır. Hər yerdən bəxtin gətirdi deyim.." deyib ayağa qalxdı. Məryəm isə bu gedişin arxasından içdiyi çayı yerə qoyub fikirləşməyə başladı. Nə vaxta qədər belə yaşayacaqdılar? Nə vaxta qədər Məryəm Sənanın tənqidlərinə dözəcəkdi? Ona rahatcılıq lazım olduğu halda, hər günü qorxu və həycanla keçirirdi Zaman hər şeyə çarədir deyirdilər? Bəs bu kecən zaman, Məryəmə niyə çarə olmurdu? Məryəm Sənanı əvvələr saf sevgi ilə sevirdi. İndi o saf sevgi hissin yerini, ifadəsi belə olmayan bir hiss almışdı. Duyğuları çox qarışmış bir vəziyyətdə idi.. Bəlkədə qızının atası O olduğu üçün idi.. Bilmirdi.. Necəki başına bunların gələcəyini bilmədiyi kimi ...
Hava qaralmışdı artıq. Məryəm qonaq otağında tv izləyərkən, yuxu tutub