. Səlim bəy isə tam olaraq nə hiss edirdi bilmirdi. Həyat yoldaşını yanına çağırıb onu otağına aparması üçün kömək etməsini istədi. Evdəki bir neçə dost-tanışdan ibarət məclis onu daha da
utandırırdı. Səlim bəy ağır addımlarla otağına qalxarkən Elyar əlindəki silahı endirib oturacağa çökdü. Aşiq olduğu qızı itirməsi yox qururunun qırılması idi onu ən çox incidən. Ailəsi olduqca qəzəbli olsada o,son dərəcə sakit idi çünki bilirdi Hüsnanın onu sevmədiyini. İndi başına gələn hər şeyin tək günahkarının özü olduğunu çox yaxşı bilirdi.
Həsən və Hüsna bir-birilərinə qısılıb taksiyə əyləşərək evin yolunu tutdular.
-Həsən.
-Aycan?
-Atam məni heç bağışlamayacaq hə? Onu itirdim.
Hüsna başını Həsənin çiyninə yaslayıb göz yaşlarının yenidən yanağı boyu cığır açmasına izin verdi. Həsən onu daha da öznə sıxaraq dilləndi.
-Atanın bizə qəzəbli olmağı çox normaldır. Bir müddət elə olacaq amma o,səni çox sevir səndən ayrı çox dura bilməz bu səbəbdən əlbət bağışlayacaq. Biraz zaman keçsin sən sadəcə səbirli ol........Hələ qızımızı qucağına aldığı zaman gör onu.
Hüsna başını qaldırıb təəccüblü baxışlarını Həsənə zillədi.
-Kimi?
-Qızımızı canım.
-Hardan bilirsən qız olacağını?
-Hiss edirəm......Deməli mən ata oluram.
-Bəli Həsən bəy. (Gülümsəyir) Bu gün öyrəndiyimdə əllərimi açıb dua etdim. Bizim günahlarımızın bizim səhflərimizin bədəlini körpəmiz ödəməsin deyə,bir möcüzə olsun onu bərabər böyüdək deyə sonra sən gəldin.
Həsən Hüsnayı daha da özünə sıxıb saçlarına öpüş qondurdu.
-Keçdi daha.......Bax yan-yanayıq. Qızımızı bərabər böyüdəcəyik.
-Bəlkə oğlumuzu?
-Yox canım qızımı.
-Məncə oğlumuzu.
-Dedim axı qızımızı.
-Oğlumuzu.
-Qızımızı.........Hüsna bəlkə uşağın yanında dalaşmayaq.
Hər ikisi gülümsəyərək bir-birinə sarıldı. Hüsnanın atasında yana qəlbi qırıq hüzünlü olsada ana olacağı hissi bədənini tamam sarmışdı. Evə çatıb maşından enərək binaya daxil oldular. Pillələri qalxdıqca Hüsnanın Elmirlə üzləşəcəyi anı düşünməsi gərilməsinə səbəb olurdu. Həsən tutduğu