Sənanın dostları gəlmişdi artıq. Amma aralarında Ariz yox idi. Sənan dostları ilə söhbət edirdi amma ağlında Məryəmin hec nə demədən çıxıb getdiyini fikirləşirdi. Halbuki, Sənan ona hec bir söz deməmişdi.. Fidan Sənanın qulağına "Məryəm denən naməlum haradadı?"deyə pıcıladadı. Sənan Fidanın dediyi sözü öz ağlından keçirdib "Hardadı.."deyib öz özünə Fidana dönüb "Uşaqlarıda götür get. Mənim vacib bir işim var"dedi. Fidan söz söhbət yaratmadan uşaqlar ilə birgə evi tərk etdi. Sənan isə Məryəmə zəng etdi. Məryəm evin yaxınlığındaki uşaq parkına gedib,yellənciklərin birində oturmuşdu. Telefonun zəng çaldığını görüb, cibindən çıxartdı. 

Alo..
-hardasan?
Mənn?
- yox mən! Hədə sən
Uşaq parkında...
-Orda qal


Məryəm telefonu söndürb "Onsuzda gedəcəyim bir yerim yoxduki.. Arizədə bir şey deyə bilmərəm.. Mənə görə aralarının dəyməsini istəmirəm.. Qaldıqmı yenə tək başımıza qızım.. Sənə bildirməsəmdə qorxuram indi.. Gecənin bir vaxtı burda tək olmaqdan, çox qorxuram .. Amma başqa çarəmiz yoxdu.. Bir az yellənməyə nə deyirsən? Birlikdə uşaqlıq edək səninlə" deyib yelləncəkdə yellənməyə başladı. 10 dəqiqə keçmişdi artıq. Sənan parka daxil olub, Məryəmi axtarmağa başladı. Uzaqdan yelləncəkdən kiminsə yellədiyini görüb ora yaxınlaşdı. Qulağına səslər gəlməyə başlamışdı. Yelləncəyin arxasında durub, Məryəmin öz özünə danışdıqlarına qulaq asdı. "Necə olacaq həə bundan sonramız? Əvvəldən tək olmuşam mən, bundan sonrada həyata tək davam edəcəm... Sənan istəmir.. İstəmir qızım.. Nə səni nədə məni istəmir.. Atan deyə bilmirəm.. Səni qəbul etmir. Bundan sonra sən varsan, mən varam, biz varıq amma Sənan yoxdu.. Bu saatda bizi çölə atan adamdan, nə mənə yoldaş, nə sənə ata olar..Ancaq zəhərli sözləri var başqada hec nə.. Məndə hamı kimi olmasını istəyərdim.. Səni biləndə sevinməyini istəyərdim.. Amma ... Amması yoxdu qızım.. Bundan sonra səni incidicək hər seydən uzaq duracam.. Tək varlığım sənsən.. Səni itirə bilmərəm..." deyib ağlamağa başladı. Sənan isə bu eşitdiklərindən