...Gecə hər kəs otağına çəkilib yatağına girəndə mən bir bəhanə ilə mətbəxdə yubanırdım ki, o, yuxuya getsin, sonra otağa keçim. Mənə yaxın durub, əl vurmasın deyə hər gəlişində müxtəlif bəhanələr gətirir, boyun qaçırırdım. Amma hər dəfəsində buna nail olurdum desəm, yalan olar. Onu aldatmaq bir az müşkül məsələ idi.

Rayona gəldiyi həmin o şənbələrdən birində bir gecə yenə mətbəxə sığınmışdım. Yoldan gəlib, bəlkə tez yatar deyə burada vaxt öldürürdüm. Bu vaxt onun səsinə diksinib, geri çevrildim. Qapının ağzında dayanmışdı. Əlləri qoltuğunda, düyünlənmiş qaşlarının altından şübhəylə mənə baxırdı.

– Nə qurdalanırsan burda? Qurtarmadı işin?

Mən söz tapmayıb, dinməzcə yanından ötüb keçdim. O, eyvana çıxıb, bəlli ki, yenə siqaretə sarıldı. Pəncərənin iri şüşəsi arxasından havaya qalxan tüstü burumu mənə artıq bunu deyirdi. Salonda yubanmayıb, otağımıza getdim. İçəri girər-girməz gecəliyimi geyinib, tez yerimə girdim. Yorğanı başıma çəkib, özümü yuxuluğa vurdum. Elşad bir qədər sonra gəldi. İdman formasının gödəkcəsini soyunub, yanıma uzandı. Və elə o dəqiqə mənə sarıldı. Dodaqlarının təmasını boynumda hiss edəndə bütün bədənim boyu bir gizilti keçdi. Fikrini anlayıb, onu əngəlləmək üçün dərhal soyuq bir səslə:

– Yorğunam. Yatmaq istəyirəm… – deyib, ondan aralı uzandım. Bu sözümdən sonra yaranmış sükut mənə qəribə gəlsə də, ürəyim çırpına-çırpına Elşadın reaksiyasını gözləməyə başladım. Elə bu an o, üstümüzdəki yorğanı bir həmlədə çəkib, çılğın bir ədayla kənara tulladı. Diksindim. Bununla belə, çevrilib tərs-tərs onu süzdüm. – Neynirsən?!

O, heç bir söz demədən, məsti-xumar nəzərlərlə məni başdan-ayağa süzməyə başladı. Bədənimdə gəzən əlini hirslə geri itələdim. Qalxıb, yatağın içində ondan aralı oturdum. Elşadın siması qəzəbli bir ifadə aldı. Dəliyə döndü. Bir anlıq qanlı-qanlı üzümə baxdı. Və birdən yerindən sıçrayıb, mənə bir şillə çəkdi. Özümə gəlməyə macal vermədən, birini də ardınca. Ard-arda gələn şillənin şiddətindən elə bildim beynim