silkələndi. Hamı yatdığı üçün səssizlik idi. Gecənin bu aləmi çığırmamaq üçün özümü güclə saxladım. Yatağın içində ikiqat əyilib qaldım. Səsimi içərimə vurub ağrıdan qıvrıldım. O, başımın üstünü aldı. Çənəmdən yapışıb, məni özünə doğru qaldırdı.

Qəzəbi coşub daşa-daşa, acıqla pıçıldadı:

– Sən bu qədər qudurmusan ki, murdar əski tullar təki əlimi geri tullayırsan?! Özünü nə sanırsan, sən?! – Çiyinlərimdən tutub silkələdi. – Cavab ver!

Həm qorxudan, həm də canımın ağrısından dillənməyə gücüm olmadı. Titrəyə-titrəyə gözlərinin içinə baxdım.

– Elə bilirsən mənə qadın yoxdu?! Yoxsa fikirləşirsən ki, dalınca sürünürəm deyə səndən bir dənədi?! – O, əl atıb taxtın kənarındakı tumbanın üstündən telefonunu götürdü. Əlləri, sir-sifəti əsə-əsə oradan nə isə axtarmağa başladı. Və tapan kimi telefonu gözümün önünə tutdu. Baxmağı tələb etdi. Öz şəkilləri idi. Amma tək deyildi. Yanında açıq-saçıq geyimli cürbəcür qızlar…

Müxtəlif yerlərdə, müxtəlif vaxtlarda çəkilən belə şəkillərdən bir xeyli idi. Bir-bir çevirib mənə göstərməyə başladı. Hər şəkildə bir başqa qız vardı yanında. Gah ona sarılmış, gah üzündən öpən vəziyyətdə…

Gözlərimi qaçırdığımı, baxmaq istəmədiyimi görəndə:

– Baaxxx! Bax, deyirəm sənə! – deyə əliylə boynumun ardını sıxdı. – Bu gördüklərinin hamısıyla gəzmişəm! Bəziləriylə indi də əlaqəm var! Evli olduğumu da bilirlər!

Mənə əzab vermək üçün bilərək belə təhqiredici, belə alçaldıcı əda ilə çatdırırdı bunları mənə. Mən cana doymuş bir halda hiddətlə dedim:

– Sənin qəhrəmanlıqların məni qətiyyən maraqlandırmır! Belə edib, özündən bir az da iyrəndirmə məni!

– Hmm… Demək, məndən iyrənirsən! Bunu hələ mənə deyən olmamışdı… Belə dee!.. – Telefonu bir kənara tullayıb, ağzını qulağıma tutdu. Əsəblə pıçıldadı. – Sənə necə kişi lazım idi ki, mən onu bacarmıram?! De, bilim!

– Əl çək! – Hirslə geri dartındım.

– Sualıma cavab istəyirəm səndən!

Kor tutduğunu buraxmayan kimi, o da bir söz beyninə girdisə, sözü çeynəyib-çeynəyib saqqız kimi