i çürütməyincə əl çəkən deyildi. Susduğumu görəndə bir anlıq qəzəblə gözümün içinə baxıb nə fikirləşdisə, birdən saçlarımdan yapışıb məni bir anda yatağa yıxdı. Əlimdən necə yanıqlıydısa vəhşi bir ehtirasla gecəliyimin yaxasını dartıb cırdı. Onunla az qala boğuşmaqda ikən o, səsim duyulmasın deyə iri əliylə ağzımı qapadı. Artıq məni nə gözlədiyini bildiyimçün əl-qol atıb bütün cəhdimlə onu özümdən uzaqlaşdırmağa çalışdım. Amma alınmadı.

Əlinin altında çapalayıb necə müqavimət göstərdiyimi Elşad laqeydliklə süzüb, əsəbi tonda xəbərdarlıq etdi:

– Şşşşş… Səsin gəlməsin. Kəsərəm nəfəsini! Sən mənim beynimi çöndərdin! Yaxşısı budur ağıllı ol. – Mənə olan hirsindən dişlərini bir-birinə sıxıb, qıcayaraq eyni ahənglə davam etdi. – Deyəsən, sənlə həddindən artıq yumşaq davrandım. Odur ki, çaşdın. Bunu yadından çıxartma ki, mən səni almışam. Sənə ərə gəlməmişəm ki, hər çaldığın havaya oynayam!

Məni artıq ağlamaq tutmuşdu. Vurduğu bəs deyildi, hələ üstəlik o etiraflarından sonra mənə toxunmaq istəməsi, özü də bu şəkildə – zorakılıqla… ona olan hirsimi, qəzəbimi bir az da coşdurmuşdu. Bu an onu öldürsəydim, yenə ürəyim soyumazdı…

O, sözünü bitirən kimi əlini budumda gəzdirib kobud bir hərəkətlə məni soyundurmağa cəhd etdi. Var qüvvəmlə buna mane olub, onu vurub, təpikləyərək əlindən çıxdım. Məni tutmasını əngəlləmək üçün özümü taxtdan yerə atdım. Lakin yerdən qalxmağa heç vaxtım belə qalmadı. Elşad pələng cəldliyi ilə sıçrayıb, mənə doğru cumdu.

– Hara qaçırsan?! Sən qurtula bilərsən mənim əlimdən?! – Əsəbi bir səslə, pörtmüş halda üstümə gəldi. Bir göz qırpımında qamarlayıb, məni təkrar taxtın üstünə – yatağa tulladı. Qorxudan böyümüş gözlərlə dala çəkildim. Titrəyə-titrəyə onu süzüb, az qala yalvardım.

Elşad bunu gördüsə də, qərarından vaz keçmədi. Ayaqlarımdan yapışıb hazır yem kimi məni özünə doğru çəkdi. Tərpənə bilməyim deyə ayaqlarının arasına alıb bir əliylə məni saxladığı halda, o biri əlini cəld boynunun ardına apardı. Futbolkasını çevik bir