hərəkətlə çıxarıb atdı… Dağ kimi üstümə çöküb, səsimi boğmaq üçün təkrar ağzımı qapadı.

– Sakit! Sakittt!

Bütün bunlar cəmi bir neçə saniyə çəkdi.

Çox keçmədən o, mənim müqavimətimi qırmağı bacarmışdı. Qüvvəm nəhayət ki, tükənəndə yaşadığım əzab və işgəncə dolu bu anlarda ürəyim partlamaq həddində idi.

Ölüm bunu yaşamaqdan yaxşı idi. Onu rədd etdiyim üçün əvəzini mənə ağır bir şəkildə ödətdi. Rəhm etmədən, sel olub axan göz yaşlarıma məhəl belə qoymadan vəhşiliyə əl atdı. İstədiyini zorla elədi.

Sonra qalxıb, heç nə olmamış kimi tamam sakit halda geyinməyə başladı. Geyinə-geyinə soyuqqanlılıqla məni süzüb, dedi:

– Nə vaxta qədər ki, zəhləmi tökəcəksən, günün, vəziyyətin, bax, belə olacaq. Ya adam olacaqsan, ya da əlimdə öləcəksən. İki yolun var. İkisindən birini seç. Mən kəbinli arvadıma yaxın durmaq istəyəndə icazə alası deyiləm. Birdəfəlik vur başına!

Mən yorğanı açıq sinəmə sıxıb, ona baxmadan tir-tir əsirdim. O, paltosunu götürüb otaqdan çıxdı. Gedərkən qapını möhkəm çırpdı. Bayaqdan boğmağa çalışdığım hönkürtümü artıq içərimdə tutmağa gücüm çatmadı. Yanıb yaxıla-yaxıla ağladım.

Sanki tonlarla ağırlıqda bir yükün altından çıxmışdım. Bütün bədənim sızıldayırdı. Bir az əvvəl yaşadıqlarımdan sonra halıma, vəziyyətimə baxdıqca keçirdiyim hissin ağırlığından dəli olacağımı sanırdım. Qarnımın altında küt bir ağrı vardı. Dizlərimi qarnıma doğru sıxıb, tab gətirməyə çalışdım. Bu vaxt lap yaxınlıqda qayınanamın səsi eşidildi:

– Bu qız bu evə gələn gündən evimin dincliyi pozulub. Uşağım bir gün evə gəlir, onda da gününü zəhər edib evdən qaçaq salır. – Qayınanam məni qılınclayırdı. – Öz əliylə özünü bədbəxt elədi ağılsız balam! Böyük sözü dinləmədi, özünü oda atdı.

Mən gerisini duymamaq üçün qulaqlarımı qapayıb, göz yaşları içində:

– Allahım, məni burdan xilas et! – deyə sarsılmış halda eyni sözü təkrarladım.

Elşad bir də səhər tezdən evə qayıtdı. Gələn kimi duş qəbul edib, yıxılıb yatdı. Bircə buna sevinirdim ki, axşam qayıdır, üzünü