anlayacaqdım…

Oğlunun həddindən ziyadə qısqanc və ürəyi qara olduğunu, üstəlik, ilk gündən mənə telefon zənglərinə cavab verməyi qadağan etdiyini bilə-bilə bir gün o, telefon zəng çalarkən məndən cavab verməmi tələb etdi. Mən tərəddüd edərək sıxıla-sıxıla onun üzünə baxdım. Qayınanam məzəmmətlə məni süzdü:

– Guya sən Elşada belə qiymət verirsən ki, dediyi söz səninçün qanun ola?! Elşad şəhərdə oturub bu dəqiqə səni güdmür! Götür, cavab ver, gör, kimdi!

Çarəsiz qalıb dəstəyi qaldırdım.

– Alo… – deməyimlə xəttin o üzündən tanımadığım bir kişi səsi məni öz adımla çağırıb, hal- əhval soruşdu.

Mən çaşqın halda soruşdum:

– Bağışlayın, kimdi danışan?

– Tanımadın? – O, küçə gülüşü ilə güldü.

– Yoox… – Bir gözüm mətbəxin qapısında, güclə cavab verdim.

– Hmm… Daha tanımazssan da… – Həmin səs eyham vurdu. – Amma Elşad məni yaxşı tanıyır…

Qulaqlarım uğuldadı. Əlim-ayağım boşaldı. Dəstəyi üstünə atıb özümə gəlməyə çalışdım. Həyatımda birinci dəfə idi bu səsi eşidirdim. Yenidən çalınan zəng məni diksindirdi. Uzun-uzadı çalsa da götürmədim. Bu vaxt mətbəxdən çıxan qayınanam əlini çiynindən aşırdığı dəsmala silə-silə soyuq səslə soruşdu:

– Kim idi?

Mən dillənə bilmədim. O, mənim ağarmış bənizimə nəzər salıb, iradla:

– Ağzına nə su alıb durmusan? Söz soruşmuram? Niyə götürüb cavab vermirsən?! – Bunu deyib, özü dəstəyi qaldırdı. Mən xətdə yenə də həmin kişi səsini eşitdim. Amma nə dediyini bilmədim. Bu zaman qayınanamın hiyləgər bir ifadə ilə gülümsündüyünü açıq-aşkar gördüm. Mən bu təbəssümü, bu sevinci onun simasında bir dəfə Elşad məni onun yanında vuranda da görmüşdüm.

Bir həftə sonra Elşad rayona gələndə şam yeməyi zamanı, hamı süfrə başında ikən telefon zəng çalmağa başladı. Elşad ona zəng gəldiyi üçün təsadüfdən ayaq üstə idi. Söhbəti bitirib, gedib dəstəyi qaldırdı. Bir neçə dəfə:

– Alo… – deməsinə baxmayaraq, cavab verən olmadı. Elşad dəstəyi asıb masanın arxasına keçdi. O, süfrəyə yenicə oturmuşdu ki, telefon bir də zəng