g çaldı. Qardaşının xarakterinə bələd olan İLKİN dərhal qalxıb, gələn zəngə bu dəfə özü cavab verdi. Boğazını arıtlayıb:

– Səhv düşmüsünüz… – dedi və dəstəyi üstünə atdı. Keçib yerində əyləşdi. Amma nədənsə həyəcanlı göründü. Təxminən bir-iki dəqiqə sonra telefon yenidən zəng çalmağa başladı. Bu dəfə Elşadla İlkin, hər ikisi bir anda stuldan qalxdılar. Lakin Elşad qardaşına əlinin bir hərəkəti ilə “Otur” işarəsi verib, telefonu xətdən ayırdı və simi əsəbi bir hərəkətlə dartıb yerə tulladı.

– Vacib bir iş olmasa, qoşmayın! – deyə bizə eşitdirdi.

Qayınatam narazı baxışlarlarla altdan-altdan Elşadı, onun hərəkətlərini süzdüsə də dillənmədi. Amma qaşqabağını salladı.

Mən onun bu reaksiyasına özümdən asılı olmayaraq meyit rəngi almışdım. Çünki artıq Elşadın xarakterinə bələd olmağa başlayırdım. Süfrədəkilərə bəlli etməməyə çalışsam da, əsirdim. Günahım olmadığı halda, əsirdim.

Qayınanamın simasında isə yenə o şeytani, o hiyləgər təbəssüm dolanırdı. Elşadın bu hərəkəti onun ürəyindən olmuşdu. Əsl məqam olduğunu görüb, tez dilləndi:

– Allah köməyin olsun, ay bala… Baş-qulağım bəlkə bir az dinclik tapa. Bütün günü dırınq-dırınq… Götürürəm, cavab verən yoxdur. Dillənmir ki, bir bilək dərdi nədir, kimdir, niyə zəng vurur! – Bunu xüsusi vurğu ilə dedi.

Elşad anasının bu sözlərindən sonra adəti üzrə qaşının birini alnına qaldırıb, sərt və zəhmli baxışlarını gözümün içinə zillədi. Və uzun müddət gözünü gözümdən çəkmədi. Mən bu baxışlarda şübhə gördüm. Özümü itirib baxışlarımı İlkinin, qayınanamın üzündə gəzdirdim. Bu zəngin mənlə bir əlaqəsi olmadığını ona desinlər deyə az qala baxışlarımla yalvardım. İlkin bunu duyubmuş kimi tez dilləndi:

– Gəlinbacı…

Mənim bütün fikrim Elşadın baxışlarında qaldığından onun səsinə diksindim. Çevrilib həyəcanla İlkinə baxdım. İlkin halımı görsə də, özünü son dərəcə soyuqqanlı aparıb:

– Bir zəhmət, mənə çay süz, gətir… – dedi, diqqətlə üzümə baxdı. Elə bil məni ölümdən son anda xilas etdi. Əslində çay içmək fikri