yox idi, sadəcə gərginliyi aradan qaldırmaq üçün belə dedi. Dərhal yerimdən qalxıb, Elşadın məni izləyən qəzəbli baxışları altında mətbəxə keçdim. Qayınanam oğlunun mənə tuşlanmış baxışlarını görüb, məqsədinə çatdığını düşünərək qalibiyyətlə gülümsündü. Yeməyini daha iştahla yeməyə başladı. Mən mətbəxdə çay süzməkdə ikən qayınatamın irad dolu səsi gəldi qulağıma:

– Süfrədəsiz, Allah-bəndə söhbəti edin.

Elşadın baxışları, dəyişən ifadəsi onun gözündən yayınmamışdı deyə, kişi, əslində, çox dərinə getməməsi üçün arvadına xəbərdarlıq edirdi. Çayı süzüb, təkrar masaya yaxınlaşdım. Elşadın zəhmi məni artıq necə basmışdısa, çayı İlkinin qarşısına qoyanda əlimin titrəməsini saxlaya bilmirdim. Stəkan nəlbəkinin içində titrəyib, cingildəyirdi. Ayaq üstə ölmüşdüm sanki. Qayınatam üzümə baxmasa da, gözucu titrəyən əlimi süzüb, narazılıqla, təkrar arvadına baxdı. Amma bu baxışlar qayınanamın heç vecinə də olmadı. İlkin məni bu əziyyətdən qurtarıb, çayı dərhal əlimdən aldı. Bir anlıq halıma yanan, narahat baxışlarla gözümün içinə baxdı. Razılıq etdi. Mən ayaqlarımı dalımca sürüyə-sürüyə keçib, təkrar yerimdə əyləşdim.

– Yeməyini ye!

Atası əlini yeməkdən çəkib, çəngəli gərgin bir əhvalla barmaqları arasında sıxaraq səssiz dayanmış, rəngi boğulmuş Elşadla idi. Elşad onu duysa da, vəziyyətini pozmadı. Baxışlarını qaldırıb, yenə məni öldürüb dirildə-dirildə zəndlə gözümün içinə baxdı. Yeməyə davam edirmiş kimi görünsə də, artıq iştahla yemirdi. Sadəcə özünü məcbur edirdi.

Bir qədər sonra mən masanı yığışdırıb mətbəxə keçəndə Elşadın eyvandan qardaşına səsləndiyini duydum.

– İlkin, bura gəl!

Artıq gözüyumulu bildim ki, onu niyə çağırır. Anasının sözü ürəyinə xal salmışdı. Çözələyib- çözələyib sözün yerinə çatmayınca, sakit olan deyildi. İlkin durub getdi.

(Ardı var)

Müəllif Firuzə