a çağırdı və ona möhkəm-möhkəm sarıldı. Mən başımı çevirdim, son anda qərarımdan imtina etmək istəmirdim. Onu qucağıma aldım və yataq otağından qapıya qədər daşıdım. Əlini kürəyimə qoymuşdu və mən onu möhkəm-möhkəm tutmuşdum. Eynilə evləndiyimiz gün kimi... Artıq hüzursuzlaşmışdım, onun bu qədər kilo verməsindən. Son gün onu qucağımda daşıdığımda hərəkət etmədim. Oğlumuz məktəbdə idi və yoldaşıma həyatımızdakı yaxınlığın nə qədər əskildiyini söylədim. Ofisə getdim, avtomobildən atıldım, qapını kilidləmədim, çünki bunun üçün vaxt yox idi. Hər anın qərarımı dəyişdirə biləcəyimdən qorxurdum və pilləkənlərdən yuxarı qaçdım, yuxarı çatanda sevdiyim qadın qapını açdı. Ona həyat yoldaşımdan boşanmayacağımı söylədim. Heyrət dolu bir ifadəylə əlini alnıma qoydu və "sənin qızdırman var?" deyə soruşdu.
-"Üzgünəm, amma mən artıq boşanmaq istəmirəm"- dedim, -"evliliyimizin rəngsiz qalması sevgi əskikliyindən deyil, bir-birimizin dəyərini unutduğumuzdan idi.
İndi ağlıma gəldi ki, ona evləndiyimiz gün qapıdan içəri daşıdıqda ömrümün sonuna qədər sədaqət andı vermişdim....
Sevgilim məsələni anlayınca üzümə bir yumruq atdı və qapını bağlayaraq ağlamağa başladı. Dərhal aşağı qaçıb ilk önümə çıxan çiçəkçiyə gedib yoldaşıma bir buket çiçək aldım, üzərindəki kartda da "Səni hər səhər həyatımın sonuna qədər daşıyacağam" yazdım...
Evə gələndə üzümü bir gülümsəmə örtdü, əlimdə çiçəklərlə yataq otağına getdim və yoldaşımı yatağın üstündə ölü tapdım...
Yoldaşım aylardır xərçəng ilə savaşırdı və mən sevgilim ilə maraqlanmaqdan bunun fərqinə varmamışdım. Çox yaşamayacağını bildiyi üçün, məni oğlumun mənə mənfi mövqeyindən qorumağa çalışmışdı. Ən azından oğlumun gözündə yaxşı bir həyat yoldaşı olaraq qalmağımı istəmişdi...
Münasibətlərdə kiçik şeylərdir əhəmiyyətli olan... Villalar, avtomobillər, çox pullar deyil. Bunlar həyatı asanlaşdırır amma əsla xoşbəxtliyin təməli olmurlar. Münasibətlərinizə zaman ayırın və ən əsası


Sevdiklərinizin dəyərini