n görməy üçün can atırdım. Çox darıxmışdım. Yanımda istəyirdim.
Murad axşam evə qayıtdı. Mən də ona dadlı yeməklər bişirmişdim. Qabağına keçərək onu qarşıladım. Biraz təəccüblənsə də heç nə demədi. Qonaq otağına keçib süfrəni görəndə mənö tərəf dönüb "ac deyiləm. Yemək yemiyğcəm. İşlərim var. İş otağındayam" dedi. Necə yəni? Mən bu qədər şeyi boşuna hazırlamışdım?
"Ən azından süfrədə mənimlə otursan"dedim son bir ümidlə.
"İşim var Zeynəb" dedi
"Niyə mənə uzaq davranırsan?" dedim o pilləkənləri çıxarkən. Mənə tərəf döndü.
"Səncə? Məni yorursan Zeynəb. Artıq hər dəfə mənə inanmayıb başqasına inanmağın məni yorur. Mən bu vaxra qədər heç kimə özümü etiraf eləmək məcburiyyətində qalmadım. Amma bunu sənə hər dəfə edirəm. Biraz da sən mənnən uzaq qal. Sənsizlik nədir anla" dedi
Mən... Mən onsuz qala bilməzdim ki. Mən onsuz qalacaq qədər səbrli deyildim ki. Olmaz. "Olmaz. Mən səndən uzaq qala bilmərəm"dedim. "Qalmalısan"dedi və yendə pilləkənləri çıxmağa başladı. Qabağına keçib "səni istəyirəm"dedim." Nə?"dedi. "Eşitdin. Bu gecə sənin olmaq istəyirəm"dedim. "Bax Zeynəb bir anlıq qərar verib sonradan peşman olmağını istəmirəm"dedi
"Olmayacam. Səni istiyirəm. Qadının olmağa hazıram"dedim
Mənə yaxınlaşdı. Dodağıma balaca bir öpüş qoyub geri çəkildi. "Sənin üçün çətin olar"dedi. Allahım öpüşünnən bu qədər titriyirəmsə toxunuşunda neyniyəcəm?
"Yox"dedim dəli cəsarətlə.
"Əminsən?"dedi
"Əminəm"dedim
Məni qucağına alıb otağına apardı. Yatağa buraxıb "indi gəlirəm"dedi və getdi. Ahh necə hazıram dedim azı? Hazır deyiləm. Off. Bacarmalıyam. Çətin olmamalıdı
Murad otağa qayıdanda üzərində sadəcə cins şalvarı vardı. Əlində şalvarının qayışı vardı. Bu nə demək idi? Murad əlini mənə uzadıb ayağa qaldırdı. Qarşısında dik durdum. Əvvəlcə koftamı çıxartdı. Sonra şalvarımı. Qarşısında alt paltarımla qalmışdım. Bu mənə keçən dəfəni xatırlatdı.
Sonra Murad məni yenidən yatağa uzatdı.
"Əllərini qabağa uzat"dedi. Dediyini elədim. Əllərimi qayışla bağladı. Sonrada yatağın