Elşad çardağın altında evdən xeyli aralı dayanmışdı. İlkin ağır addımlarla ona yaxınlaşdı.

Elşad siqareti çəkib bitirənədək dinmədi. İlkin də dayanıb səbirlə onun nə deyəcəyini gözlədi. Nəhayət, o, siqaretin kötüyünü hirslə yerə tulladı. Çevrilib, gərgin bir ifadə ilə qardaşına baxdı:

– Kim zəng eləyir evə?! Anam nə deyirdi?! – şübhəylə soruşdu. – Bəs sən hara baxırsan? Mən burda yoxam! Sənə nə tapşırmışam?!

– Əşi, anandı da… Hər işə qarışmasa sakit duran deyil. Bilmirsən xasiyyətini?

– Səndən anamın xasiyyətnaməsini xəbər almıram e… Soruşuram hansı it balasıdır bu evə zəng edən?! – Elşad özü də hiss etmədən səsini qaldırdı. İlkin tutulub qaldı.

– Ayə, yavaş… Nolub?! – narazılıqla qardaşını süzdü və tez də əlavə etdi. – Bilmək istəyirsən, deyim də kimdir… Mənimkidir zəng edən!

– Səninki kimdir? – Elşad gözləmədiyi bu cavabdan karıxan kimi oldu.

– Bilmirsən kim? – İlkin utana-utana başını aşağı saldı. – Keçən dəfə danışdım ki, sənə.

Elşad onu saran əsəbdən qardaşının kim və nə haqda danışdığını aydınlaşdırmaq üçün fikrini cəmləyib diqqətlə İlkini dinlədi.

– Atamın yanında nə deyim? Nəyi açıb ağardım? Sən də ki, maşallah, o dəqiqə döyüş paltarını geyinib, hazır dayanmısan e… Qan axtarırsan. Birdən yadıma düşdü ki, telefonum bağlıdır. O da yəqin ki, görüb telefonuma zəng çatmır, dinc durmayıb də… Lənət şeytana! Əcəb işə düşdük.

– İlkin… – Elşad onun sözünü kəsib, şübhəylə qardaşına baxdı.

– Nə?

– Birdən nəsə bilərsən, məndən gizlədərsən. Bax, ondan sonra səni bağışlamaram!

İlkini heyrət götürdü. Mat-məəttəl onu süzdü:

– Ayıbdır! Bu sözü bir də ağzına alma, heç ağlından da keçirmə! – dedi. – Başın xarab olub sənin? Get… Get yat, yorğunluğun çıxsın! O dəqiqə bilinir ki, yorğunsan. Nə danışdığını özün də bilmirsən! – Məzəmmətlə təkrar qardaşına baxıb, narazılıqla başını buladı.

Elşaddan səs çıxmadı. Dilini-dodağını gəmirə-gəmirə susdu. İlkin onun üzündəki ifadəni izləyib, astadan öz-özünə deyindi:

– Demişəm evə zəng etmə