də… Söz dinləmir tərsin qızı!

Elşad durmayıb ağır addımlarla darvazaya tərəf getməyə başladı. İlkin arxasınca ona səsləndi:

– Hara gedirsən?

– Uşaqlarla görüşəcəm.

Dostlarıyla bir neçə saat vaxt keçirən Elşad evə qayıdıb gələndə gecəyarısı idi. O, səs salmadan sakitcə öz otağına keçdi. Mələk çoxdan yuxuya getmişdi. Yerinə uzanıb, gecə lampasının alatoran işığında dərin nəzərlərlə onu süzməyə başladı. Xumar yatışını bir xeyli seyr elədi. Onun yuxuya dalmış, uzun, sıx qara kirpikli iri badamı gözlərinə, yumru, ağbəniz çöhrəsinə, balaca burnuna və dodaqlarına ilk dəfə görürmüş kimi uzun-uzadı baxdı. Gözlərini onun üzündən ayırmadı. Özünü saxlaya bilməyib alnından, dodaqlarından ehmalca öpdü. Amma oyadacağından ehtiyatlanıb, çox irəli getmədi. Yastığın üstünə səpələnmiş uzun qara saçlarını burnuna tutub qoxusunu ciyərlərinə çəkdi. İçərisini odlayan dərin bir köks ötürdü. Barmaqlarının təması ilə yanağını oxşamağa başladı. Ona heç cür rahatlıq verməyən şübhənin pəncəsində çırpına-çırpına düşündüklərinin təsiri altında xəyalən Mələklə danışdı: “Səni görən gündən aşiqi olduğum bu gözlərlə mənə nifrətlə bax, razıyam! Amma bu gözlər bir başqasına baxmasın! Mənə xəyanət etməsin! Bunu düşünmək belə məni dəli edir. Tab gətirə bilmərəm. – Dodaqlarını bir-birinə sıxıb, qısqanclığın ona vermiş olduğu bir gərginliklə fısıldadı. – Kaş ki, biləydin səni nə qədər çox sevirəm! Bir gün bunu anlayaydın. Məni bağışlaya biləydin”.

***

Səhər yuxudan oyananda özümü onun qolları arasında görüb, duruxdum.

Elşada hələ öyrəşə bilməmişdim, nəinki ona sarılıb ağuşunda yatam. Onunla bir yataqda yatsam da, çünki ayrı yolum yox idi, yad adamlar kimi aramızda xeyli məsafə qalırdı. İndi isə gördüklərim məni təəccübləndirdi. Elşadın qolunu sinəmin üstündən götürüb, çaşqın halda bir anlıq üzünə baxdım. Yatmışdı. Nə qədər ki, oyanmayıb, geyinib otaqdan çıxmağı düşündüm. Bu vaxt onun səsinə geri çevrildim.

– Sabahın xeyir!

Dillənməyib başımı tərpətdim.

– Nolub? Dilini