i kəsiblər? – O, yerində gərnəşdi. – İki kəlmə sözü də adama çox görürsən…

Əsl hərbiçi xüsusiyyətiylə həmişə ayıq-sayıq yatırdı. Yanından qalxan kimi hiss edib oyanmışdı.

Mən yenə dillənmədim. Artıq ər-arvad olsaq da, onun gözünün önündə soyunub, geyinməyə hələ də sıxılırdım. Odur ki, dolabın qapısını açıq qoyub, qapının arxasında divarın küncünə sıxılıb tez-tələsik əynimi dəyişməkdə idim. O, birdən mənə eşitdirdi.

– Heç bilirsən bu gecə başıma nə iş gəlib?

Mən dayanıb gözlədim ki, görüm nə deyəcək. O, tamam ciddi halda sözünə davam elədi:

– Gecənin bir aləmi… bir də görrəm forslu bir pişik… – Bu sözü xüsusi vurğu ilə dedi. – Gəlib girib qolumun altına… Bilmirəm yolu azmışdı, yoxsa soyuqdan donurdu. Başqa vaxt yaxınıma belə gəlmir axı… – deyə mənə sataşdı.

Mən səsimi çıxarmayıb, alt dodağımı dişlərimin arasında sıxdım. Bayaqdan məni düşündürən sualın cavabını o, vermişdi. Demək, özüm gedib girmişəm qoynuna.

Bu, Allahın bir hikməti idi sanki. Anası onun qəlbində mənə qarşı şübhə toxumları əkməyə çalışdığı bir vaxtda mən bunun əksi olaraq özüm öz ayağımla, xəbərim belə olmadan ona doğru bir addım atmışdım.

Tutduğum işə bir anlıq elə utandım ki… Özüm də bilmədim nə vaxt dilləndim:

– Yəqin yuxulu olub. Yoxsa belə səhv eləməzdi…

Bu sözümdən sonra Elşadı birinci dəfə mənim yanımda gülən gördüm.

– Nə məsələ idi bilmirəm, amma bircə onu bilirəm ki, bu gecə, nəhayət, adam kimi yuxu yatmışam. – Elşad üzündən hələ də silinib getməyən güləş ifadə ilə dedi. – İstədim qovam, deyəm uzaq dur məndən… Amma ürəyim dözmədi. Aldım qollarımın arasına…

– Bilirəm. Olduqca ürəyi yumşaqsan… – deyə eyham vurdum. – Bəlli olur…

Dodağı qaçdı:

– Məndən ürəyi yumşaq insan yoxdu bu dünyada. Məni tanıyan məndən qopmaq istəmir. Sadəcə, sən damarımı tuta bilmirsən… – Sonra da başladı məndən gileylənməyə. – Yatağın bu hissəsi, – baxışlarıyla özü yatdığı tərəfi göstərdi, – minalanmış sahədir, nədir, bilmirəm, elə bil bomba bağlamışam üstümə… Məndən bir