kilometr aralı yatır zalımın qızı.

Tərs-tərs onu süzdümsə də, səsimi çıxarmadım.

Bir qədər sonra mən duşdan çıxıb otağımıza keçmək istəyirdim ki, qapını açanda onunla üz-üzə gəldim. Geyinib-kecinmişdi, harasa gedirdi.

Məni hamam xalatında, başımda hamam dəsmalıyla görən Elşadın ifadəsi dəyişdi, gözlərinin içi güldü. Dünən gecə aramızda yaşananlar onu ümidləndirmiş, kefi kökəlmişdi. Başdan-ayağa məni iştaha ilə süzüb, yanından ötüb keçmək istəyəndə qolumdan tutdu, saxladı. Qolunu belimə dolayıb, bir həmlədə özünə doğru çəkdi. Geri dartındım. Əlindən çıxmaq istədiyimi görəndə:

– Mənə bax… – dedi, məni bir az da özünə sıxdı. Əməl etmədiyimi, gözlərimi ondan qaçırdığımı görüb, israr etdi. – Eşitmirsən nə deyirəm? Mənə bax!

İstəməyə-istəməyə ona, gözlərinin içinə baxdım.

– Bax belə! – deyib, çənəmi ovcunun içinə alaraq bərk-bərk öpməyə başladı.

Az qaldı nəfəsimi kəsə. Sinəsindən geri itələyib əlindən təkrar çıxmaq istədim, yenə çıxa bilmədim. O, məni divara sıxıb, boynumu-boğazımı qoxuladı. Dərin bir nəfəs aldı və meyxoş halda asta səslə dedi:

– Bəh-bəh… Əcəb parçalayıb yeməli körpə quzudur! Dəli şeytan deyir, getmə, elə indi çək dişinə!

– Burax! – Tərs-tərs onu süzdüm.

O, güləş bir ifadə ilə qulağıma pıçıldadı:

– İndidən deyim bil, bu gecə səndən adam olmayacaq! Parca-parca edəcəm səni, incimə!

– Offf… əl çək! – Səbrim tükənmiş halda geri çəkilib, otağa keçmək istədim. Əlini məndən əvvəl qapıya atıb saxladı. Açmağa mane oldu. Şeytani bir təbəssümlə gözlərimin içinə baxdı. Bir də öpmək istəyirdi ki, bu vaxt gözü anasına sataşdı. Onu görən kimi məni dərhal buraxdı. İkimiz də pərt halda özümüzü yığışdırdıq.

Qayınanam qanlı-qanlı bizi süzüb, üzünü çevirib getdi. Amma gedə-gedə oğlunun qarasına deyindi:

– Arvadağız! Arvad qabağında əriyib gedir alçaq! Daha ata-anadan da həya etmirlər! Utanmazlar!

Qayınanam bizi mehriban görüb, özündən çıxmışdı. Bu ona necə yer eləmişdisə, ən alçaldıcı sözlər tapıb deyir, Elşadı qıcıqlandırırdı.