. Elşad gözümün içinə baxıb, dodaqlarını bir-birinə sıxdı, fısıldayaraq narazılıqla başını buladı. Mən durmayıb, tez otağa keçdim. Cəmi bir neçə saniyə sonra Elşadın kinayə dolu acıqlı səsi gəldi qulağıma. Anasına müraciətlə:

– Oxşamışam da, arvadağız qohumlarına! Siz tərəfə çəkmişəm! Sizin nəsil arvad tərəfə yıxılan olur axı! – Bunu deyib, qapını çırpıb getdi.

O, anası ilə yola getmirdi. Ona qarşı çıxdığı üçün anasından ürəyi sınmışdı.

Həmin axşam Elşad evə gələndən özündə-sözündə deyildi. Divanın bir küncündə oturub özü-özlüyündə nə isə götür-qoy edib fikirləşir, tez-tez narazılıqla fısıldayırdı. Bu, İlkinin də nəzərindən yayınmamışdı. Marağını boğa bilməyib, ona yaxın oturdu.

– Nolub, qaqa? Qanın niyə qaradı? – Qayğıkeş bir hərəkətlə əlini qardaşının kürəyinə qoydu. – Nəsə problem var?

Elşad:

– Heç… – deyib söhbətdən yayınmaq istədi.

Rahat danışsınlar deyə mən durub getmək istədim. İlkin qoymadı.

– Gəlinbacı, sən özünü bizdən saymırsan?! – İncik tərzdə mənə baxdı. – Əyləş.

Mən bir gözüm Elşadda, yerimə oturdum. İlkin üzünü Elşada tutub, dedi:

– Sən boş yerə belə dilxor olmazsan. Bir səbəbi var.

Elşad bunu mənim yanımda açıb-ağartmaq istəməsə də, qardaşının israrına dayana bilməyib, astadan qanıqara halda dedi:

– Nə bilim e… Üç gündür zəng vurub baş-qulağımı aparır. Bir az bundan əvvəl yenə zəng vurmuşdu. Heç bilmirəm nə edim. Başımı tamam itirmişəm!

– Kim? – İlkini şübhə götürdü.

– Zeynal.

Elşadgil üç qardaş idilər. Böyük qardaşları Zeynal narkotik aludəçisi idi və bu yolda da həbs olunmuşdu. Hətta eşitdiyimə görə, onun həbsə düşməyi Elşada işiylə bağlı problemlər də yaratmışdı. Yalnız əmisinin sayəsində Elşad hələ də ordu sıralarında idi. Həm də o, hərbini hədsiz çox sevirdi. Özünü bir başqa sahədə görə bilmirdi. İlkindən duymuşdum ki, hərbiçi olmaq həvəsi və fikri Elşadda hələ uşaq yaşlarından yaranıbmış. Əmisini hərbi geyimdə hər görəndə Elşadın hərbiyə olan marağı günü-gündən daha da güclənirmiş.

Elşad