ortancıl idi. Sonbeşikləri İlkindi.

İlkinin üzü gərgin bir ifadə aldı:

– İndi nə istəyir?

– Həmişə nə istəyir? Pul!

– Göndərmə! – İlkin qəti və əsəbi səslə dedi.

– Necə göndərməyim? Əl çəkmir. Dayanmadan zəng vurur. Keçən həftə maaşı alıb, diri göndərdim. Bir qəpiyinə də toxunmadım. And-aman elədi ki, bununla da qurtardı. Üç gündür yenə zəng vurur ki, pul göndər.

– Əclaf! – İlkin hirsindən dil-dodağını gəmirdi. Qardaşının dediyi sonuncu sözlərin fərqinə sanki indi varıb, elə bil yuxudan oyandı. Elşada irad tutaraq: – Ayə, sənin başın xarab olub? – dedi. – Maaşı diri göndərdim nə deməkdir? A kişi, birdəfəlik sözünü de ki, mən ailə sahibiyəm, mənim də öhdəliklərim var. Sabah oğul-uşaq sahibi olacaqsan. Bunun zibillərini nə vaxta qədər ört-basdır edib, təmizləyəcəksən?

Elşad ikiəlli başını tutub, oturdu:

– Birdən-birə kəsib atmaq olmur də…

– Ata-anasının zəhmətini yerə vuran sənin elədiklərinə nə qiymət verəcək? Yəqin yenə qumar oynayıb də… Ağız-burnunu dağıdırlar içəridə! Ya da iynə pulu gəzir oğ… – İlkin birdən məni xatırlayıb, ağzına aldığı söyüşü güclə geri qaytardı. – Tfu!

– Bilmirəm, nə zibili varsa ilan dili çıxarıb yalvarır. O qədər pulu hardan, kimdən, necə tapım, heç bilmirəm.

– A kişi, tapım nədir e! – İlkin özündən çıxdı. – Bu, hələ “tapım” dərdindədir e…

– Neyniyim? Öldürsünlər?! – Elşad tərs-tərs qardaşını süzdü. – Bir bu qalmışdı.

– Qoy öldürsünlər! Bəlkə hamının canı qurtara! Qulaq as mənə. Nömrəni dəyiş! Nə qədər zəng vurur, vursun! Ondan ötrü gedib ona-buna ağız açacaqsan? Kimlərinsə qarşısında kiçiləcəksən?

Elşad narazılıqla başını buladı, bir söz demədi. Elə bu vaxt mətbəxdən çıxan qayınanam hikkə ilə Elşada dedi:

– Qardaşına 5-10 manat pul göndərdiyini nə tez dilinə gətirirsən?! Sən eləməlisən də. Kim eləməlidi? Qardaşın deyil? Ehtiyacı olmasa, ağız açmaz! Arvadına bir şey lazım olsa, nə tez edirsən?! Dünyanı dağıdırsan ondan ötrü! Bir dəfə əlidolu gəlməsən, ürəyin sıxılar! Bu da qardaşındır!

– Ay