y arvad… Sən sakit ol! – İlkin iradla anasına baxdı.

Elşad hirs onu boğa-boğa anasını süzüb, mənə başının işarəsiylə otağımıza getməyi bildirdi.

Səhər gördükləri qayınanamı necə odlamışdısa, indi fürsəti əldən verməyib acıq çıxırdı. Mən Elşadın zəif nöqtəsi idim. Bunu bildiyi üçün Elşadı mənlə vurub, onu dava-dalaşa təhrik edirdi.

Mən Elşadın sözünü yerə salmayıb, otağımıza keçdim. Amma onların nə danışdıqlarını, istəmədiyim halda buradan da duyurdum. Qayınanam səsini ucaldaraq hələ də Elşadı qınayırdı.

– Nədir, dünənə kimi qardaşın idi, evləndin, daha sənə lazım olmadı?

– Qanım onsuz da qaradır, bilib-bilmədən danışıb, ağzımı açdırma mənim! – Elşad anasına bozardı.

– Sənin danışmağa hələ bir dilin də var, üstümə hökküldəyirsən?! – Qayınanam səsini bir az da qaldırdı.

Söz məni tutdu. Amma görünür, Elşad o anın əsəbiylə bunun fərqinə varmadı. Qayınanam susmaq bilmirdi.

– Yorğan altında ərizə yazanın gəlib də… O yazır, sən qol çəkirsən! Daha sənə nə ata-ana lazımdır, nə də qardaş! Yanında bircə arvadın olsun, bəsindir! Arvad şirin olur!

– Lənət sənə, kor şeytan! – Elşadın səsi gərildi. Nə isə divara çırpılıb çilikləndi. Mən bu səsə öz otağımda diksindim. Və çox keçmədən evin qapısı möhkəm çırpıldı. Bildim ki, Elşad əsəbini cilovlaya bilməyəcəyini anlayıb, çarəni evdən çıxmaqda gördü.

Bu anlar nə edəcəyimi bilmədən qayınanamın Elşadın dalınca dediklərini dinləmək məcburiyyətində qalmışdım.

Həmin gecə Elşad evə gəlmədi. O axşamkı söhbətdən sonra isə qayınanam bizə açıq müharibə elan etdi.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə