üz-gözünü turşudub başını bulayırdı.

– Mən nə danışdığımı yaxşı bilirəm!

Onun eyhamı, kinayəli sözləri canıma vəlvələ salırdı. Artıq bu qadından sözün əsl mənasında qorxmağa başlayırdım. “İlahi, məni bu qadının şərindən qoru!” – deyib, Allahı yardımıma çağırırdım.

İlkindən fərqli olaraq qayınatam mən bu evə gəlin gələn gündən nə üzümə baxır, nə də mənlə kəlmə kəsirdi. Süzdüyüm çayı içir, bişirdiyim xörəyi yeyirdi, amma dindirmirdi. Onlar, ər və arvad bir yerdə oturub söhbətə dalanda, ya da televizor qarşısında hansısa bir verilişi seyr edərkən aradakı buzları əridib onların mehr-məhəbbətini qazanmaq üçün əlimdən gələni etməyə çalışırdım.

Çay dəmləyib, aparıb masaya düzəndə kişi gözünün ucuyla oğrun-oğrun məni süzssə də, qayınanam mən hələ yanlarından ayrılmamış, əliylə vurub qaynar çayı kənara itələyir, kin-küdurətli bir səslə:

– Lazım deyil sənin mənə qulluğun! – deyirdi. – Özünü zəhmətə salma! Mənə yalnız gəlinim qulluq edə bilər, səni də ki, özümə gəlin saymıram! Bilmiş ol!

Elədiyim hörmətin qarşılığında belə tikanlı sözləri duyaraq dolub-doluxsunmuş halda mətbəxə keçir, səssiz-sədasız göz yaşı tökürdüm. Bütün bunlara tab gətirmək çox ağır idi mənimçün. Üstəlik, öz istəyimlə gəlməmişdim bu evə. Müqabilində haqsız yerə alçaldılırdım. Amma yenə də səbrimi basıb, bir gəlin kimi öhdəmə düşən vəzifəni yerinə yetirir, bütün acı sözləri udub, hər şeyi sinəyə çəkirdim. Çünki bu insanlar hər şeydən əvvəl Elşadın valideynləri idilər. Məni qəbul etməsələr belə, mən taleyimə boyun əyib, ömrümün axırına kimi onları və onların oğlunu qəbul etməliydim. Bu artıq həyatın dəyişə bilməyəcəyim bir gerçəyi idi.

Qayınatam arvadının bütün əməllərini görsə də, onun nə məkr və hiylənin sahibi olduğunu bilsə də, səsini çıxarmırdı. Sadəcə, belə vaxtlarda iradla ona baxıb, narazılıqla başını bulayırdı. Evdə hökmranlıq qayınanamın əlində idi və o, kişinin gözünün odunu necə almışdısa, hiss edirdim kişi ondan ehtiyat edir. Əslində qonşulardan ayıb bilib, evdə gündəlik