k səs-küy qopmaması naminə, odun üzərinə barıtla getmək istəmirdi. Özünü onun tərəfindəymiş kimi göstərirdi. Çünki qayınanam öz hökmünə, hikkəsinə arxalanıb, evdə hamının ona itaət etməsini istəyirdi. Lakin Elşad heç bir vəchlə bu istəyə boyun əymirdi. Buna görə də anasının onu görməyə gözü yox idi.

Bir müddət keçdi…

Yayın əvvəlləri idi. Belə günlərin birində yenə qayınanamın qəzəbinə tuş gəlmişdim. Məni o ki var acılayıb, ürəyini boşaltmış, bircə əl qaldırmamışdı. Artıq dözə bilmirdim. İçərimə vurub susmaqdan məndə taqət də qalmamışdı. Cavab qaytarmayım deyə çarəni onun qarşısından çəkilib getməkdə görmüşdüm.

Bir az vardı ki, həyətə enib, gül kollarının yanındakı skamyada oturmuşdum. Onun zəhərdən acı sözləri məni necə incitmiş, necə yaralamışdısa göz yaşlarımı saxlaya bilmir, hönkür- hönkür ağlayırdım. Sakitləşə bilmirdim. Bir yandan da ata-anam, bacım üçün qəribsəmişdim deyə kənardan deyilən adi bir söz belə mənə tez toxunurdu. 9 aya yaxındı ki, nə üzlərini görürdüm, nə səslərini eşidirdim. Xiffətdən şam kimi əriyirdim…

Nə qədər keçdi bilmirəm, mən hələ də evə keçmədən skamyada oturub qalmışdım. Bu vaxt, birdən lap yaxınımda tanış bir səs xüsusi ahəng və təntənə ilə mənə səsləndi:

– Salam, əsgər!

Əlimin tərsiylə gözümün yaşını silib, çevrilib baxdım. Donub qaldım. Elşad hərbi geyimdə qarşımda dayanmışdı. Gözlərini qıyıb, xəfif təbəssümlə mənə baxırdı. Onu bu geyimdə heç vaxt görməmişdim. O, hündürboy, cüssəli, bir az da ətli-canlı olduğu üçün bu geyimdə əsl hərbiçi görkəmi ilə daha məğrur və qorxmaz görünürdü. Onunla evli olduğumuz bu qədər vaxt ərzində sanki Elşadı ilk dəfə indi gördüm. O an özümə belə etiraf etməyə çəkindiyim qəribə hisslər keçirdim. Mənə nə oldu bilmirəm, amma ürəyim şiddətlə vurmağa başladı.

O, əlini gicgahına aparıb, hərbi salam verdi. Və eyni təntənə ilə dedi:

– Azərbaycan Silahlı Qüvvələrində xidmət edirəm! Leytenant Hüseynov!

Elşadın zarafatı dodağımı belə qaçırtmadı. Əksinə, onu görüb bir az da kövrəldim.