Qərib yerdə doğmasını görən adam sayağı üstünə qaçıb, ona sarılmamaq üçün özümü güclə saxladım. Necə kövrəlmişdimsə, bir anlıq Elşada olan nifrətim, qəzəbim də sanki yox olmuşdu.

O, hərbi papağı başından götürüb, yaxın gəldi. Bir gözü evin pəncərəsində, məni yüngülcə özünə sıxıb alnımdan öpdü. Bu zaman istifadə etdiyi ətirin qoxusu burnuma vurdu. Bu mənimçün artıq tanış bir qoxu idi. Birtəhər oldum. Bilmirəm niyə, amma nədənsə baxışlarımı qaldırıb bu an ona baxdım. Onun üzünə belə zəndlə hələ-hələ baxmazdım. Yalnız o özü tələb edəndə.

– Deyəsən gözləmirdin…

Haqlı idi. Həqiqətən gözləmirdim. Bu gün həftənin çərşənbə günü idi. O, işdə olmalı idi. Amma başqa vaxt da evə gələndə heç vaxt öncədən xəbər etmirdi ki, gəlirəm. Qəfil gəlirdi.

– İstədim sənə sürpriz edim… Əlinə düşəndə məni cırmaqlasa da pişiyim üçün darıxmışam! – deyib, başımı sinəsinə sıxdı. Sonra birdən sanki ayıldı. – Sən ağlamısan?! – Üzümü əllərinin arasına aldı. – Nolub?

Mən gözlərimi onun gözlərindən qaçırıb, heç nə demədim. Həmişəki kimi, əlindən çıxıb ondan aralı dayandım. Elşadın üzündəki ifadə bir anda dəyişdi. Şübhə ilə mənə səsləndi:

– Xətrinə dəyiblər?

Aylardır bu əzabları Elşadın ucbatından çəkib, ona görə alçalıb təhqir olunduğum üçün, anasına olan hirsimi özüm də hiss etmədən ona tökdüm.

– Sənə nə!

– Başa düşmədim… – Qaşları çatıldı. – Necə yəni sənə nə!

– Nə mənası var, mənim xətrimə dəyən olub, ya olmayıb?

– Mənası var ki, soruşuram!

– Mənim bir düşmənim var, o da sənsən! Heç kimin mənlə işi yoxdur!

Tutulub qaldı. Yenə də özünü toplayıb məzəmmətlə, gözucu məni süzdü.

– Sən ümumiyyətlə yaxşısan?

– Həbsxanadakı dustaq kimiyəm! Günümü sayıram ki, səndən, sənin bu evindən qurtulam!

– Bu nə danışıqdır?! – Elşad gərgin göründü. Rəng verib, rəng aldı. Mən durmayıb getmək istədim. Çevriləndə evin pəncərəsində qayınanamı gördüm. Dayanıb, kin-küdurətlə bizi süzürdü. Elşad onun yanından aralanmağıma fürsət belə vermədi. Qolumdan yapışıb, məni saxladı.