. Həmişəki sərt ifadəsi, sərt səsiylə əmiranə tərzdə:

– Dayan görüm! – dedi.

– Burax qolumu, incidirsən! – Var qüvvəmlə onun qoluma kilidlənmiş barmaqlarını bir-bir açmağa çalışdım. Amma müvəffəq ola bilmədim. O məni buraxmadan laqeydliklə:

– Eyib etməz… Sən mənim ürəyimi incidirsən, heç uf da demirsən! – dedi. Bir anlıq sükutdan sonra əsəbi üzünə yansımış bir halda baxışlarını ətrafda dolandırıb, dişlərini bir-birinə sıxa- sıxa sözünə davam etdi. – Yadında saxla, bu evdən bir gün nə vaxtsa qurtula bilərsən, amma məndən heç vaxt! Ayrılmağı ağlına belə gətirmə! Ümidlə yaşama ki, bir gün səni boşayaram! Xeyir! Mən səni qaçırmamışam ki, nə vaxtsa boşayım! Oyun-oyuncaq oynamırıq! Bunu birdəfəlik həkk elə bu boş başına! – deyə barmağıyla gicgahıma döyəclədi. – Sən o dünyada da məndən qurtula bilməyəcəksən! Qəbirdə də sənlə birgə yatacam! Bunu unutma!

Hiddətlə üzünə baxıb, ondan ayrıldım. İti addımlarla evə doğru getdim. Pilləkənə çatanda ixtiyarsız olaraq çevrilib bir anlıq ona baxdım. Elşad mən yanından ayrılan kimi siqaret alışdırıb yandırdı. Əsəbi-əsəbi sümürdü.

Mən evə keçən kimi qayınanam qarşıma keçib, qəzəblə üzümə baxdı. Və dilindən od tökməyə başladı:

– Ürəyini boşaltdın, rahatlandın? Bir-bir məruzə edərsən də, hər halda. Başını hansı yalanlarla doldururdun? Oğlumu mənə qarşı hazırlayırsan?!

Diqqətlə üzünə baxsam da, dinmədim. Nə deyəydim axı. Söz tapmırdım bu qədər haqsızlığa. Sadəcə Allahdan özümçün səbir və dözüm istəyib, köks ötürdüm. Sükutum arvadı bir az da özündən çıxardı:

– Nə edirsən et, bil ki, istəyinə çata bilməyəcəksən! Ətlə dırnağın arasına girən iylənib çıxar, bunu yadında saxla! Sən dünən gəlmisən bu evə, mən onu dünyaya gətirmişəm! Havadan bu boyda, bu yaşda olmayıb e, ona zəhmət çəkmişəm! Zəhmətimin əvəzi də bu oldu! Böyüdüb verdim sənin qucağına!

Gerisini dinləməmək üçün bütün bədənim uçunub gedə-gedə otağıma keçdim. Hələ özümə gələ bilməmişdim ki, qayınanam qapını zərblə açıb içəri girdi. Əllərini belinə qoyub,